Philippe Callebert over Als de doden niet herrijzen

Ik heb verlangend uitgekeken naar Kerrs 'nieuwste' met wederom Bernie Günther in de hoofdrol. Het boek begint veelbelovend, maar het verhaal lijkt ietwat ondergeschikt aan de frisse schrijfstijl. De snedige opmerkingen (rond het nazisme) en de soms hilarische vergelijkingen vliegen je af en toe iets té nadrukkelijk om de oren. Maar na een kwart van het boek neemt Kerr gas terug en daalt het niveau drastisch. Dit moment valt samen met het opvoeren van het personage Noreen, waarbij je meteen voorvoelt dat er een obligate romance in de lucht hangt. Het verhaal is ook niet echt origineel, tenzij je het gesjoemel met contracten voor de Olympische Spelen van 1936 wereldschokkend vindt. Interessant, dat wel, maar nogal gewoontjes gezien de vorige boeken van Kerr.
Het tweede deel van het boek speelt zich af in Cuba. De sfeertekening is nogal stereotiep, hoewel de aankomende revolutie van Fidel Castro interessant is. Wel is het heel toevallig dat Bernie twee oude bekenden uit het eerste deel tegen het lijf loopt. Het komt geforceerd en overdreven over. Naar het einde weet Kerr nog een paar konijnen uit de hoge hoed te toveren. Sommige zijn verrassend, andere zeer voorspelbaar. Ook voert Kerr weer historische kopstukken op in zijn verhaal, maar dat heeft hij eerder heel wat beter gedaan.
Besluit: een goed boek, maar meer ook niet. Ik denk dat Kerr nog één boek met Bernie zal schrijven, waarbij hij enerzijds de resterende gaatjes in Günthers geschiedenis zal opvullen, anderzijds de revolutie van Castro zal belichten. Hopelijk herpakt Philip Kerr zich een beetje en sluit zijn volgende boek (als het er al komt) meer aan bij zijn Berlijnse trilogie.