Philippe Callebert over Onderkoeld

Het was weer uitkijken naar de nieuwste Indridason. Het boek Onderkoeld heb ik dan ook in een korte tijd uitgelezen. Het laat me toch wel een beetje op mijn honger zitten. Eerst en vooral dit: de onderkoelde schrijfstijl is toch wel lichtjes aangepast; er is nu wat meer ruimte voor een uitgebreidere beschrijvende manier van schrijven. Het verhaal dan: een zelfmoord wekt de nieuwsgierigheid van Erlendur, die op zijn eentje haarfijn de zaak wil uitspitten, en dit zonder de hulp van zijn collega's. Over de fascinatie van Erlendur voor dit sterfgeval is het koffiedik kijken. Het feit dat Erlendur alleen op pad gaat, zorgt ervoor dat de wisselwerking met zijn collega's wegvalt. Soms dreig je in slaap gewiegd te worden, maar toch kabbelt het verhaal rustig verder. Het lijkt dat Indridason nogal routineus te werk is gegaan, met een checklist bij de hand. Want je voelt al van ver aankomen dat de tweede verhaallijn (twee tieners zijn lange tijd geleden vermist) de eerste zal kruisen. Dat een zaak na tien jaar opgelost raakt, is er een beetje met de haren bijgesleurd, en de op sterven liggende vader moet de afwikkeling de nodige suspense geven, maar die zet kan nauwelijks geslaagd genoemd worden. En wat dan met de vervelende uitweidingen over de verdwijning van Erlendurs broertje? Al verschillende boeken komt dit drama aan bod, zonder als lezer ook een sikkepit meer te weten te komen. Ook nu weer worden we uitgebreid getrakteerd op die verdwijning, maar behalve het (lage) tempo nog af te remmen, komen we niks te weten. Een lichtpuntje is dan weer het personage Eva Lind, de dochter van Erlendur die eindelijk van de drugs af is gebleven en opnieuw toenadering tot haar vader zoekt en wanhopig een reünie tussen beide ouders wil bewerkstelligen. Ook is deze keer een actueel thema achterwege gebleven. Alles draait rond de fascinatie voor het leven na de dood, maar de uitwerking vond ik ook maar magertjes. Wat blijft er dan nog over? Een degelijke whodunit, maar meer ook niet. Misschien is mijn verwachting ten aanzien van de schrijver te groot, maar al bij al vind ik dit boek maar middelmatig. Indridason heeft met vakmanschap een detective neergepend, maar veel spankracht en originaliteit was er niet te ontdekken. Het boek is al aan de dunne kant (230 blz.), maar het verhaal heeft niet echt veel om het lijf. De zaak waar Erlendur zich in vastbijt, is ook niet bijster boeiend te noemen. Besluit: een matig politieverhaal (thriller past echt niet voor dit boek), geschreven door een vakkundig verteller.