Philippe Callebert over Huid

De nieuwste Hayder is er! Ik was razend benieuwd, want hoewel in staat prachtige boeken te schrijven, durft deze auteur zich wel eens te vertillen en een middelmatig werk afleveren. De nieuwste, Huid, leunt gelukkig aan bij haar topwerk. Het niveau van Vogelman en Tokyo wordt niet gehaald, maar dit mag nauwelijks verwondering wekken, want die twee boeken behoren tot mijn allergrootste favorieten in mijn boekenkast. Maar Hayder sluit nauw aan bij haar topniveau: het verhaal is spannend en weet (hoewel sommige elementen clichématig zijn) voldoende te boeien. Er zijn heel wat verhaallijnen, maar die zijn mooi in balans. De schrijfstijl is, zoals we van Hayder mogen verwachten, zeer behoorlijk en de personages komen goed uit te verf, hoewel de meeste figuren wel een of ander steekje los hebben of extravagant uit de hoek weten te komen. Deze surrealistische sfeer is ook eigen aan Hayder, en misschien ligt het aan mij en ben ik meer met dat creepy sfeertje vertrouwd geraakt, maar ik vind het best wel leuk lezen! Het is wel belangrijk om haar vorig boek, Ritueel, er nog eens op na te lezen, want dit verhaal sluit nauw aan en is een direct vervolg. Zijn er minpuntjes? Jawel, sommige zaken zijn ronduit ongeloofwaardig en vergezocht, maar al bij al is het een puik verhaal. Daarenboven heeft Hayder heel wat research gedaan (denk maar aan het allereerste hoofdstukje!), en dit is uiteraard een pluspunt. Besluit: een leuke en entertainende thriller. Hopelijk is het volgende deel in de "Walking Man Series" (waarbij de mysterieuze "Wandelaar" opduikt), opnieuw een voltreffer. Knap werk, Hayder!