Een heel bijzonder boek

Ik moet eerlijk zijn: vaak heb ik dit boek willen wegleggen. De soms vervelende, zelfs saaie stukken die al het tempo uit het verhaal halen. De abrupte, onnodige wissels van tijden. De bijna apathische dialogen tussen alweer zijpersonages wiens verhaal nooit wordt uitverteld... maar dan die stukken over de echte revolutie, de krachtige vrouwen Lucile en Gabrielle. Desmoullin, Danton en Robespierre zijn ontzettend intrigerende hoofdpersonages. Ik heb veel geleerd door dit boek te lezen. En dan dat einde, die laatste 50 pagina's... wat een finale.
Ik denk dat Mantel zelf weet dat ze dit boek vandaag anders had geschreven.
Of kan dit verhaal gewoon niet beter? Moet het even chaotisch zijn als de revolutie zelf?