Haat - liefde

Ik begrijp alle reacties van mensen die dit boek na het lezen van een aantal pagina's aan de kant geschoven hebben. Vooral in de eerste 100 pagina's leiden de soms extreem lange, ingewikkelde zinnen en het gebruik van weinig bekende woorden af van het verhaal. Jammer en wat mij betreft een gemiste kans. Daarbij is bij het schrijven van een roman het gegeven van 'show, don't tell' als een belangrijk uitgangspunt. Er wordt mijns inziens soms te veel waarde aan gegeven maar in het geval van dit boek had de schrijfster dit vaker mogen toepassen. Haar mening over haar ouders en met name haar moeder en de cultuur waarin ze is opgegroeid wordt zo onomwonden voor de voeten van de lezer geworpen, dat deze hierover nauwelijks meer een eigen mening kan vormen. Meer 'show' was veel krachtiger geweest en had de lezer zelf aangezet om zijn/haar mening te vormen. Daarnaast vind ik sommige dialogen ongeloofwaardig. Dertig pagina's waarin Busra met haar klasgenoten tijdens hun Rome reis discussiëren en filosoferen over de wereld en de diverse culturen die binnen die groep vertegenwoordigd zijn; te langdradig, te hoogdravend en volgens mij de mening van de schrijfster verpakt in dialogen van tieners. Als ik al die onnodige schillen afpel, blijft er een verhaal over dat een interessant beeld geeft van een wereld die mij grotendeels onbekend is en die ik als zeer beklemmend heb ervaren. Ook de enorme moeilijke keus waar vrouwen voor komen te staan als ze voor hun eigen geluk en leven willen kiezen, immers, alles en iedereen achter moeten laten wanneer je voor jezelf kiest is ingewikkeld en vergt heel veel moed. Uiteindelijk ben ik blij dat ik me alsnog door die eerste honderd pagina's geworsteld heb. Daarna wordt het absoluut beter en makkelijker leesbaar.