Prima, maar niet perfect

Een oud-commissaris genaamd Aart Keizer maakt zich zorgen over jongeren die lid zijn van een sekte genaamd "The Living Souls". Toen hij nog werkte, vroegen veel ouders om zijn hulp, omdat ze het niet vertrouwden, zeker niet als hun kinderen deel waren van de sekte. Maar er was niks te vinden tegen de organisatie; geen enkele kleine overtreding. De ouders denken vaak dat de jongeren tegen hun vrije wil in de sekte worden gehouden, en hier is de oud-commissaris ook van overtuigd, maar er is geen enkel bewijs hiervan. Keizer stuurt er dus 3 jongeren op uit om te ontdekken hoe het nou echt zit met de organisatie. Deze jongeren, genaamd Valentijn de Boer, Paul van Ravenswaai en Josje Keizer, de kleindochter van de oud-commissaris, hebben allemaal een geschiedenis die ze geschikt maken voor deze missie. Maar hoe sterk de jongeren ook zijn; het blijkt gevaarlijker te zijn dan dat Keizer had verwacht...

Als je dit leest, lijkt deze avonturenroman een leuk boek. Dat is het zeker ook, maar er zijn een aantal minpunten. Eén hiervan, die ik zelf belangrijk vind, is het achtergrondverhaal. Of eigenlijk verhalen. Achtergrondinformatie is natuurlijk belangrijk in een boek zodat het duidelijk wordt. Dit boek heeft zeker wel achtergrondinformatie, maar het heeft een beetje te veel achtergrondinformatie, waardoor dit uiteindelijk bijna de helft van het boek in beslag neemt. Ik vind het zeker niet slecht gedaan, maar het kan erg langdradig en daardoor saai zijn, een tweede minpunt, wat het boek minder leuk kan maken. Hierdoor is er dus ook minder ruimte voor het echt belangrijke deel van het boek, wat overigens wel goed geschreven is, maar toch een stuk korter is dan dat het zou kunnen zijn. Ook is het boek op sommige momenten erg voorspelbaar; ik wil het boek niet spoilen, maar bij sommige situaties kan je heel gemakkelijk raden wat er daarna zal gebeuren - en die gok is dan vaak goed. Dit haalt voor mij de spanning wel een beetje weg.

Ook wil ik het nog kort hebben over de lengte van het boek. Het heeft minder dan 200 bladzijdes, dus het is niet een heel dik boek, maar prima voor bijvoorbeeld een opdracht voor school. In die situaties zou ik ook aanraden om het boek te lezen.
Overigens zijn er bij de achtergrondverhalen ook veel ontwikkelingen van de personages, wat dan wel weer aanspreekt om het boek door te lezen. Ook heeft de schrijver, Jan Terlouw, de ‘goede’ stukken van het boek ook wel echt goed en mooi geschreven. Ik raad je aan om ook meer boeken van hem te lezen, zoals Oorlogswinter of Koning van Katoren.

Over het algemeen is het een redelijk boek; het idee is zeker goed, maar naar mijn mening niet altijd op de beste manier geschreven. Als je het boek vergelijkt met andere boeken van dezelfde schrijver, vind ik Gevangenis met een open deur aan de slechtere kant. Ik geef het boek een 3.5 van de 5 sterren; prima vermaak als je genoeg tijd hebt, als je van actie en onvoorspelbaarheid houd misschien iets minder mooi.

Recensie door Quinten Vrielink, 3Q op Ichthus college Dronten