Geloof, hoop en ranja.

Na lang wachten is er eindelijk een pleeggezin gevonden waar Jasmijn (9) en Imke (7) samen geplaatst kunnen worden. Het afscheid van het kindertehuis valt hen zwaar, vooral omdat ze zich daar steeds beter op hun gemak zijn gaan voelen. De zusjes komen terecht in een christelijk gezin met twee jongens, waar alles nieuw is en ze erg moeten wennen. Wanhopig proberen ze contact te houden met hun moeder, hopend dat ze ooit weer bij haar kunnen wonen. Gaandeweg groeien de meisjes op tot volwassenen, waarbij ze leren in zichzelf te geloven en ze antwoorden krijgen op vragen over hun verleden.

Na het lezen van de vorige boeken "Wodka en Ranja" en "Groene Ranja" wilde ik natuurlijk weten hoe het met deze twee jonge meisjes zou aflopen. Ook in dit derde deel voel je wat deze twee kinderen hebben moeten meemaken. In eenvoudige duidelijke taal geschreven en dat komt heel hard binnen, althans bij mij. Ook in dit deel krijgen deze twee meisjes heel veel te verwerken. Door de manier waarop het is verteld is het een must read voor elke hulpverlener.