Een spiritueel gedicht als gebed

Dit is een ongebruikelijk boek. Het is een boek als een lang gedicht, op rijm, wat door de inhoud ook wel een lang gebed lijkt. Het gaat over een soldaat die ernstig getraumatiseerd naar huis gaat nadat hij op het slagveld is geflipt. Thuis hoopt hij na alle ellende en beelden van de oorlog de tederheid terug te vinden bij zijn lieve vrouw. Maar bij haar is hij zichzelf niet meer en in plaats van haar lief te hebben lijkt hij haar wel te verkrachten. Daar schrikt hij zo van dat hij haar weer verlaat. Hij gaat weg en in een grot probeert hij tot zichzelf te komen, achtervolgd door zijn demonen. Er volgen innerlijke dialogen over de waarde en zin van het leven en hoe de mens is afgedreven van Het Licht. In de natuur en in innerlijk contact met een adelaar opent langzaamaan weer zijn hart.
Tussendoor lezen we hoe zijn gidsen of engelen (of wat je zelf wil dat het zijn) proberen contact met hem te leggen en hen weer richting zichzelf te gidsen.
In een soort sjamanistisch ritueel met een wolf, worden uiteindelijk al zijn demonen verdreven.
Dat laatste vond ik jammer: alsof de Catharsis iets is wat van buitenaf kan komen in plaats van dat het een innerlijke, psychologische struggle is.
Het boek staat vol voor de hand liggende wijsheden die overigens wel heel erg de kern raken. Daarom is het net een lang gebed. Geen psychologische roman. Het leest door de gedichtstructuur ook niet heel soepel. Daarom 3 sterren.