Bijzondere vertelling

Er zijn boeken die beter lezen als het buiten kouder is. Deze is er zo één. Een doordachte constructie die zich niet direct eenvoudig laat lezen door filosofische en vertellingen die soms gezocht lijken. Uiteindelijk heeft veel een betekenis en komt alles samen in de epiloog die voor duidelijkheid eerst zou kunnen worden gelezen.

Op het omslag weelderig bloeiende tijm met evenzoveel vertakkingen. De tijm speelt een rol in een aantal hoofdstukken. Tijm is een verteller, maar 'waarom tijm'? Het staat voor iets, een herinnering, en een manier om via verspreide enveloppen met daarin een vraag de ontvanger te laten vertellen. Personen of voorwerpen?, want ook door de stationshal wordt verteld.

De vele vertakkingen op het omslag kun je zien als staand voor de vele, mogelijk onnodige, uitweidingen. Ze vertragen het lezen tot zelfs het wegleggen van het boek. En dat is jammer want het verhaal eromheen van Ab, de ICT'-er werkzaam in zijn tweede museum, Syrisch politieke vluchteling, is interessant en leest goed. Mogelijk hadden minder envelopontvangers aan het woord moeten komen.

De tas is waarmee dit boek begint. Een vergeten tas naast een stationsbank. Beveiligers zien de man van de tas met bepaald uiterlijk weglopen, het vooroordeel en de dreiging, en krijgen hem na verhalende verhalen zover deze bijzondere tas toch mee te nemen. De tas met daarin het experiment met de enveloppen. Dit alles wordt op een nogal aanwezige toon door een verteller aan de lezer duidelijk gemaakt. Wie is die verteller?

Een verhaal met cultuur en geschiedenis dat begint zoals het eindigt en daartussen veel verhalende woorden, liefde, dromen en emoties tot levensverhalen en losse eindjes ook een hele rits kunnen worden. Een bijzondere (raam)vertelling met intrigerende thema's waarvoor tijd en enig doorzettingsvermogen genomen moet worden. Het verhaal van de hoofdpersoon had uitgebreider mogen zijn. In dit boek een bijzondere wending en waarin je soms ook een andere indruk krijgt dan dat iets uiteindelijk is.