Een familiegeschiedenis over herinneringen, trauma en de invloed van je jeugd op je volwassen leven.

Ik heb het boek De Zeventiende van de Zweedse schrijver Alex Schulman gelezen omdat ik meedeed met de Hebban Leesclub over dit boek. Ik kende het boek en de schrijver niet en begon daarom onbevangen aan dit boek. Wel had ik kort de synopsis gelezen toen ik me aanmeldde voor de leesclub.

Het mooie aan dit boek en hiermee ook de ervaring aan het bespreken en discussiëren over een boek in een leesclub is dat ik dit boek beter ben gaan waarderen. Op het moment dat ik het boek gelezen had beoordeelde ik het met 3 uit 5 sterren. Nu ik het boek heb besproken met andere lezers ben ik toch uitgekomen op 4 uit 5 sterren.

Het boek is makkelijk geschreven. Redelijk korte hoofdstukken en steeds een kleine cliffhanger waardoor je door blijft lezen. Ik vond het een prima boek, maar ook niet meer dan dat. Nu ik er langer over na heb gedacht en met anderen het boek heb besproken, kom ik er achter dat het boek meer diepgang heeft dan ik in eerste instantie had gedacht.

Het boek heeft een in mijn ogen onbetrouwbare hoofdpersoon, waardoor je niet alles zo maar voor waar aan kunt nemen. De hoofdpersoon Vidar heeft last van black-outs, hij mist de herinneringen aan een heel belangrijk moment in zijn kindertijd en heeft bepaalde zaken op zijn eigen manier geïnterpreteerd. Een ervaring die zonder dat hij het weet ook in zijn huidige leven heel bepalend is voor de manier hoe hij op bepaalde zaken reageert. Dit maakt hem behalve onbetrouwbaar als verteller, wel heel erg menselijk.

Hoofdpersoon van het verhaal is de Zweedse Vidar. Hij is een leraar die onlangs is geschorst op zijn werk. We weten dat er iets is gebeurd met een leerling, maar Vidar weet zelf niet meer wat er gebeurd is. Wat heeft hij gedaan? Heeft hij iets gedaan of berust alles op een misverstand.

Het verhaal wordt vertelt in twee tijdlijnen. De kindertijd van Vidar en de huidige situatie. In beide tijdlijnen wil je weten wat er gebeurd is. Deze twee tijdlijnen zijn met elkaar verbonden nadat Vidar er achter komt dat als hij het telefoonnummer draait van het vakantiehuisje, waar hij vroeger met zijn ouders en zus op vakantie ging, hij iemand uit dat huisje aan de telefoon krijgt. Altijd belt hij naar de dag 17 juni 1986. Eén keer per dag kan hij bellen en krijgt hij iemand uit zijn gezin (of zichzelf) te spreken maar dan in 1986.

Het boek is ook een flashback naar 1986. Belangrijke gebeurtenissen en muziek uit dat jaar worden verwerkt in het verhaal. Een leuke terugblik naar een mooie tijd.

Veel andere deelnemers van de leesclub zien dit boek als een literaire thriller. Zelf heb ik het meer gelezen als een familiegeschiedenis over herinneringen, trauma en de invloed van je jeugd op je volwassen leven. De spanning zit voor mij vooral in het langzaam ontrafelen van wat er vroeger precies is gebeurd en hoe dat doorwerkt in het heden.