Nooit helemaal tot de top.

Voor mijn gevoel komt het nooit tot een samenhangend verhaal maar gaat van hak op de tak.

De ene keer wordt er verteld vanuit gebeurtenissen uit het verleden om daarna weer zomaar over te springen naar het heden. Dan zit je op de Mount Everest en hierna plots weer op een berg in Frankrijk. Sommige delen gaan over hechte vriendschap en wordt weer afgewisseld over klimmers en (erg veel) citaten uit het verleden.
Dit alles maakt voor mij dat het nooit veel de diepte in gaat maar alles aan de oppervlakte blijft.

De mooiste passages zijn als de hoofdpersoon zelf met een klim bezig is. Dit wordt prachtig omschreven en neemt je echt mee de berg op.