Geweldig!

Wagemans weet het gewone bijzonder te maken. Een meervoudig ik-perspectief dat echt iets bijdraagt aan het verhaal. Zo hoort het perspectief te zijn. De personages worden hierdoor uitgediept en de dynamiek tussen Jake, Juul en Lira wordt veel sterker door hun interacties van beide kanten mee te maken.
Ook slaagt hen erin om twee personages dezelfde magische kracht te geven, en tóch het verhaal uniek te houden. Ik weet niet hoe, maar die twee dragen hun kracht zo anders dat het alsnog origineel voelt.

Middenin het boek zit een speciaal hoofdstuk vanuit het perspectief van de slechterik. Hij zit daar een plannetje te beramen om Jake, Juul en Lira tegen te werken. De spanning bouwt op, want het drietal wordt in de gaten gehouden zonder dat ze het weten.
Daarna worden ze opgesplitst. Door dat ene tussenhoofdstuk voelt dat doelbewust. Het is geen noodlot dat tegen hen is, maar iemand die actie onderneemt. Jake, Juul en Lira moeten meer over hun krachten leren en aansterken voordat ze hun best kunnen doen om elkaar te vinden.

"Het onomkeerbare offer" leest als een middenboek. Het heeft een afronding maar geen echt einde. Het is alsnog een opbouw naar het volgende deel. Dat past bij een trilogie.

Aan het eind komt er nog een hoofdstuk vanuit diezelfde slechterik. Hij leek me een typische, klassieke schurk die slecht is om slecht te zijn. Maar dan komen er toch nog hints over zijn identiteit en verleden waardoor ik zie dat er meer gaande is. Hij heeft keuzes moeten maken waardoor hij zo is geworden. En hij is niet de enige die zo'n keuze heeft gemaakt. Voor Jake, Juul en Lira om elkaar terug te vinden, heeft een van hen eenzelfde keuze moeten maken.
Met zo'n knallend einde kan ik niet wachten om het vervolg te lezen!