langdradig geneuzel

Het verhaal gaat traag en pakt me niet. Soms koste het me echt moeite het boek weer op te pakken, gelukkig had ik een deadline (leesclub) en was wegleggen geen optie.
Het is een ‘zwaar’ boek. Over het leven en alle worstelingen die erbij horen. Hoe je soms zo’n vreselijke hekel aan je eigen onvermogen kan hebben.
Denk dat herkenbaarheid van het mens zijn de kracht is in dit boek. De vele gedachtes van beide hoofdpersonen, zijn erg herkenbaar. Een enkele keer voelt het boek bijna aan als handleiding voor het leven.
Maar na 200 pagina’s snap ik het wel en vraag me af waar het verder nog geen gaat. De laatste 216 pagina’s kosten veel doorzettingsvermogen.
Is de zo onwijs bedachtzame en slimme Amadeu de Prado ijdelheid van de schrijver?