Kleine gemeenschap perikelen

Dit boek leek mij op het lijf geschreven aan de omschrijving te zien. Twee zussen die in een buurt belandden waar iedereen elkaar kent - of denkt te kennen. Aangezien ikzelf nu 20 jaar op een hofje woon in een grote stad is mijn leefervaring, denk ik, net iets anders dan in een doorsnee flat. Ik was dus heel benieuwd of het boek hetzelfde gevoel zou opwekken als dat wat ik ervaar hier qua woonervaring. Ik verklap maar gelijk dat dat niet zo was.

De reden dat het niet overeenkomt ligt 'm niet in de gebeurtenissen in het boek. Want die zijn wél herkenbaar. Zo hebben we hier ook een bewoner met afvalgrijper, met als bijnaam De Burgermeester met z'n go go gadget trash arm. Katten als poortwachters in plaats van mensen. Om deze passage moest ik gniffelen, want is een identieke situatie met wat zich op mijn hofje afspeelde: 'ik ben een soort postpunt voor heel de straat... Ja zijn pizza's. Pierre beklemtoonde het laatste woord. 'Alleszins, je moet voor hem niets in ontvangst nemen (blz 92)'.

Waar het verrassend anders in is, is de beleving van hoofdpersonage Camille. Gedurende het boek vraag ik me af of de schrijfster de openheid/geslotenheid van de personages voornamelijk linkt aan Camille's karakter en dus haar invloed op hoe zij anderen ervaart + hoe anderen zich gedragen in haar aanwezigheid. Elk personage wordt wel een eigen persoonlijkheid in het boek, maar in mijn beleving toch ook weer niet volledig omdat ze zich allemaal in een bepaald opzicht eender gedragen.

Tijdens het lezen raak ik nieuwsgierig naar hoe de illustratie op de flap van het boek verband houdt met het verhaal. No worries, die wordt duidelijk!

Ik heb geen favoriet personage gekregen in het boek. Maar wel een favoriete uitspraak van niemand minder dan oma, die ik het extra vermelden waard vindt. "Wees blij met dagdromen. Dat betekent dat nog veel mogelijk is. Op mijn leeftijd leef je met herinneringen en loop je het risico je te verliezen in het verleden" Wijze woorden oma!