Verdriet dat blijft, woorden die raken

Boekrecensie

Al twee maanden had ik dit boek in huis. Niet omdat het me niet aantrok — integendeel. Ik weet dat Jeroen Siebelink een verhaal kan vertellen dat raakt en blijft hangen. Juist dát maakte dat ik aarzelde. Na het interview met John de Wolf over de inhoud van het boek wist ik: dit onderwerp zou dichtbij komen. Té dichtbij misschien. Mijn eigen ouders kregen in hun laatste jaren te maken met Alzheimer, en het verdriet daarover draag ik nog altijd met me mee. Dat besef maakte dat ik het boek niet direct durfde te lezen.

Toch begon ik eraan. Niet met vaart, niet in één ruk. Al snel werd duidelijk: dit is geen boek om te verslinden. Jeroen Siebelink weet opnieuw te boeien door verschillende vertellers af te wisselen en te spelen met de tijdslijn. Het verhaal verloopt niet chronologisch, wat het zware thema juist ademruimte geeft. Die lucht is soms hard nodig. Vooral de kwajongensstreken uit Johns voetbalverleden brengen lichtheid, een glimlach, zelfs hardop lachen.

Maar steeds weer keert het verhaal terug naar de rauwe werkelijkheid van verlies en machteloosheid. Onvermijdelijk gingen mijn gedachten naar mijn eigen ouders. Wat John meemaakt, heb ik zelf van dichtbij gekend. Zijn gevoelens zijn herkenbaar, zijn woorden pijnlijk precies. Zoals in dit citaat:
“Dit is verdriet dat niet meer weggaat, niet bij haar, niet bij ons, niet bij mij. Pijn die ik tot in mijn botten voel en altijd bij me zal blijven.”

Omdat ik zo intens meeleefde en het verhaal me zo onder de huid ging zitten, moest ik het boek regelmatig even wegleggen. Niet uit onwil, maar uit zelfbescherming. Anders zou het me de hele dag blijven vergezellen.

Ik ben diep ontroerd door de openheid van John de Wolf en door de zorgvuldige, respectvolle manier waarop Jeroen Siebelink dit kwetsbare verhaal heeft opgeschreven. Graag sluit ik af met nog een citaat, een zin uit de mond van John — een man waarvan ik ooit dacht dat hij qua karakter niet verder van mij af kon staan. Wat kan een mens zich vergissen:
“Reserve zijn houdt in dat je in de startblokken staat en je adem inhoudt. Ik deed mijn hele leven niks anders.”