Die mooie Atlantische wals

Gaap! Dat was mijn eerste gedachte zo'n beetje halverwege dit boek waar eigenlijk niet zo heel veel interessants in gebeurt. De opsomming van country namen maakte het verhaal er ook niet perse aantrekkelijker op. De kitten en het meisje Vaila geven het verhaal nog enigszins jeu. Het eind aan beide verhalen: dat van het verleden van de ouders van Jack vond ik veel te grotesk voor zo'n kleine niemendalle roman; dat van Jack zelf afgeraffeld. Geen fan van Malachy Tallack.