In een woord: WOW!

Een boek gevuld met magie, fantasie en ook oorlog, dat leek mij wel interessant om te lezen. Little did I know hoe hard dit boek over zou komen en hoe letterlijk het durft te beschrijven.
De drie furiën is een boek over drie vrouwen die hele verschillende levens leiden, maar door het lot en de ouderen samen worden gebracht om een stam te creëren die uiteindelijk alle oorlogen zou stoppen.
Het verhaal is emotioneel en krachtig en heeft drie hoofdkarakters die ieder heel sterk zijn op hun eigen manier. Door het verhaal leer je onze hoofdkarakters kennen en zie je ze groeien tot de sterke vrouwen die ze zijn.
Het boek heeft een behoorlijk feministische kant. Zo hebben vrouwen in de nieuwe stam gelijke rechten als mannen en laat het boek zien hoe daarop gereageerd wordt vanuit andere stammen. Daarnaast zijn onze drie hoofdpersonages allemaal vrouwen die samen deze nieuwe stam leiden en hun best doen om nieuwe hindernissen te overkomen.
Het verhaal zit vol actie en draait ook voor grote delen om deze oorlogen en gevechten. Deze worden steeds zwaarder, emotioneler en gevaarlijker. Gebeurtenissen, hoe erg ook, worden in detail beschreven dus wees voorbereid als dat soort dingen jou als lezer kunnen triggeren. Maar naast alle gevechten en het verdriet zijn er ook lichtpunten.
De wereld en de magie erin vind ik heel leuk om over te lezen. Zeker stukken over de eersten en de ouderen waren voor mij heel interessant en ik ben ook heel benieuwd wat voor rol ze zullen spelen in verdere boeken. Ook vond ik gewoontes van verschillende stammen interessant en hoe deze zich aanpassen aan gebeurtenissen. Zeker het ritueel van Andraste en hoe deze later vorm kreeg en besproken werd vond ik heel mooi gedaan.
De magie en de wezens waren zeker aanwezig en kwamen naar mate het verhaal vorderede ook steeds meer naar voren. Ik hoop in het volgende boek nog veel meer van ze te zien!
Daarnaast vond ik de schrijfstijl ontzettend prettig weglezen. Ik vloog door het boek heen en kon mijn interesse er aardig lang bijhouden, wat voor mij soms nog best moeilijk is. Ook vond ik het ‘mooi’ dat Femke laat zien wat oorlog inhoud door niet om de gruwelen heen te schrijven. Zelf heb ik meestal niet een heel groot probleem wanneer gruwel daden uitgeschreven worden in verhalen zoals dit, maar weet als lezer dat dit het geval is voordat je het boek ingaat. Het kan namelijk best moeilijk zijn om te lezen.
Het enige minpuntje van het boek voor mij is dat ik na de helft zo veel gevechten had gelezen dat ik wilde weten waar het verhaal nou heenging. Dit werd later echter wel duidelijker voor mij en zeker het einde sloeg in als een bom. Ik zou deel twee dan ook zeker willen lezen en zien wat er van onze hoofdkarakters is geworden. En ik ben ook wel benieuwd naar meer van de ouderen.
De drie Furiën is een verhaal vol emotie, kracht en magie en ik zal het zeker aanraden! Van mij krijgt het boek 4 sterren.