Zielig

Elena schrijft over de overgrootvader van haar grootmoeder: Theodore Bray. Ze doet de ontdekking dat deze Theodore een plantagehouder in Suriname was en veel slaven had. De schrijfster vindt het verschrikkelijk dat er in haar familie slavenhouders zaten. De hele schrijfstijl is daarop gebaseerd. In elke alinea spat de weerzin die zij voelt richting slavernij er vanaf. Dit maakt het boek niet prettig leesbaar.
Ook het gebruik van “tot slaaf gemaakt” ipv slaaf leest vervelend. Iedereen weet mensen tot slaaf gemaakt zijn, dat hoef je niet duizend keer zo op te schrijven.
Jammer