Wat een verdriet en wat een kracht

Ik mocht lezen niemand mist mij van Corien Kraaijeveld.
Corien neemt ons mee in haar herinneringen toen haar zus Sjani kwam te overlijden door een scooter ongeluk.
Een kleine zin in de krant. Brommer komt onder vrachtwagen; twee meisjes dood. Deze kleine zin veranderde het leven van Corien en haar ouders.

Ten tijde van deze vreselijke gebeurtenis is het 1977 en is Corien 10 jaar oud.
In deze tijd wordt er niks met het verdriet van kinderen gedaan. Tegenwoordig is dat gelukkig heel anders.
Hoe ga je als 10 jarig meisje om met zo'n onmogelijk groot verdriet. Je hart is gebroken. Maar die van je ouders ook.

Gezien dezelfde ouders jou leren hoe je met dingen als verdriet moet omgaan. Kijk je naar hun en kopieer je dat. Voor de ouders is er veel steun. Maar voor Corien blijft dit achter. Wat uiteindelijk resulteert in diverse dwangneuroses. En diverse angsten.

Het verhaal is heel verdrietig. Zoveel cliché dingen worden er gezegd tegen een kind met verdriet. Waardoor zij zichzelf verliest. Pas op wat latere leeftijd komt ze hierachter en kan ze er middels therapie en liefde uit worstelen.
Wat een kracht om hier uit te komen en jezelf weer stukje bij beetje terug te vinden. Wat een kracht om ons mee te nemen in dit boek en je herinneringen. Wat een kracht dat je hier zo open over bent geworden.

Ik hoop dat je demonen de baas kunt. En dat je een leven vrij van angsten en neurosen mag hebben. Dat je kunt genieten van wat er nu in je leven gebeurt. Je verdriet wordt niet minder door de jaren. Je leert er mee om te gaan.

Het boek leest makkelijk weg. Je voelt het verdriet en het gevecht van Corien. De hoofdstukken zijn kort, daardoor leest het prettig.