De weduwe

Wie is de vrouw achter het verhaal van ‘de weduwe’? En waarom heeft ze een boek als dit geschreven? Fiona Barton heeft al heel wat ervaring opgedaan voor ze dit boek schreef. Zo heeft ze onder andere bij de Daily Mail, de Daily Telegraph en de Mail on Sunday, waar ze de award voor beste verslaggeefster won, gewerkt. Een hele boterham dus en daarnaast werkt ze ook nog met journalisten over de hele wereld die ze zelf opleidt. De weduwe is het eerste boek dat door Barton uitgegeven is.

Op de vraag waarom ze dit boek geschreven heeft, heb ik ook een antwoord. Na die jarenlange ervaring als journalist bij de krant heeft ze heel wat voorbij zien komen. Barton werd gefascineerd door de vrouw achter de beschuldigde van misdaden. Wat weten ze echt? Of wat houden ze voor als de waarheid? Het werd een verhaal over de verdwijning van een kind.
Het boek gaat over een vrouw wiens man beschuldigd wordt van de ontvoering van een klein meisje. Een gruwelijke misdaad, en het leven van het tot toen nog gelukkige koppel werd omver gegooid. Glen Taylor bleef echter altijd beweren dat hij niks met de verdwijning van kleine Bella te maken had. Zijn vrouw, Jean Taylor, steunde hem door dik en dun. Zelfs na al het bewijs van seksuele filmpjes en foto’s op zijn computers van kinderen. Jaren verstreken en Bella was nog altijd niet gevonden, geen enkel spoor en geen enkele bekentenis. Tot op een dag Glen Taylor verongelukte. Misschien dat zijn vrouw toch iets weet? Nu is ze vrij om te spreken, maar wil ze het ook? Gaan we ooit echt de waarheid weten over Bella?

Fiona Barton heeft een frisse en luchtige schrijfstijl. Dit maakt dat het boek prettig is om te lezen. De opbouw van het verhaal is relatief langzaam waardoor je meer moet lezen om iets te weten te komen. De schrijfster werkt stap voor stap naar een aanwijzing toe. Na een tijdje kan dit beginnen vervelen, maar niet met dit boek. Barton weet je nog altijd wel te overhalen om verder te blijven lezen en zo beetje bij beetje dichter bij de waarheid te komen. De spanning in dit boek is laag, mede door de trage opbouw die het boek ondervindt. Fiona Barton werkt in het boek ook met een grote voorspelbaarheid waardoor je dingen gaat verwachten en de spanning een beetje afneemt.

Er is in dit boek geen sprake van een climax. Je hebt niet echt het verrassingsgevoel dat je bij een thriller zou moeten hebben. De wending in het verhaal die je absoluut niet verwacht had en die je aanzet om verder te lezen ontbreekt hier een beetje. De schrijfster maakt gebruik van verschillende vertelperspectieven die elk een eigen kijk op het verhaal geven.
Zo heb je drie grote personages en een aantal die soms aan bod komen. Ten eerste heb je de weduwe Jean Taylor, de vrouw van de hoofdverdachte, die haar kant van het verhaal vertelt. Zo kom je te weten hoe zij alle gebeurtenissen heeft ervaren en wat ze al dan niet weet over de verdwijning van de kleine Bella. Als tweede personage is er inspecteur Bob Sparkes, hij leidde de zoektocht naar het verdwenen meisje. Sparkes is er echter nooit in geslaagd om haar te vinden en een verklaring los te krijgen van zijn hoofdverdachte. Het derde en laatste grote hoofdpersonage dat haar visie op het verhaal geeft is Kate Waters, de verslaggeefster. Ze werkt voor de krant en probeert door een niet zo gemeende vriendelijkheid informatie los te krijgen bij Jean Taylor. Een kleiner personage is de moeder van Bella, die ondanks alle tijd die tussen de verdwijning zit, blijft beweren dat haar dochter nog in leven is. Ook Glen Taylor, echtgenoot van Jean Taylor en hoofdverdachte in de zaak, komt aan bod in het verhaal. Hij laat zien hoe het is om verdacht te worden van een gruweldaad als deze en hoe de man hiermee omgaat. Door met verschillende vertelperspectieven te werken wordt het boek leuker om te lezen door de variatie in visies op het verhaal. Flashbacks zijn in dit verhaal een belangrijk gegeven. Het begint in het heden en blikt altijd terug naar het verleden. Maar welke bedoeling zou Barton hebben om dit boek te schrijven? Zit er een boodschap achter?
Wel, ik denk dat er een goede reden achter zit en een belangrijke boodschap. Zeker voor de soort maatschappij waar we ons nu in bevinden, namelijk het aspect internet en dan vooral de sociale media met de chatrooms. Dit boek laat zien dat we voorzichtig moeten zijn met wat we allemaal in chatrooms verkondigen, je weet nooit wie er kan meelezen. Het is een goed voorbeeld voor zowel jongeren, als ouders, als volwassenen, kortom iedereen die in aanraking komt met sociale media. Misschien zijn de chatrooms niet meer echt van deze tijd, maar denk bijvoorbeeld aan facebook of instagram. Mensen kunnen iemand gewoon toevoegen door op een knop te drukken en de enige kleine veiligheid die er is, is dat de andere persoon het moet accepteren of niet. Je kunt je helemaal anders voordoen en de ander weet het niet eens. Een gevaarlijk iets dus.

Ik vind het boek ‘de Weduwe’ een mooi verteld boek met een geweldige boodschap. Het is een boek waarbij je achteraf even stilstaat en nadenkt over wat er gezegd is. Zeker een aanrader voor wie van psychologische boeken houdt want het verhaal van de vrouw achter de verdachte is wonderlijk mooi uitgewerkt. Wil je het boek alleen voor de spanning lezen, zou ik het eerder afraden. Twijfel je of je het boek wel of niet wil lezen, lees het dan gewoon, want ondanks de iets mindere opbouw van de spanning is het boek toch echt wel de moeite waard om te lezen. Absoluut een aanrader voor jong en oud!