gedurfd boek, in één keer uit

Op de eerste bladzijde van het nieuwe boek van Rita Spijker word ik het verhaal ingesleept als Zelda de as van haar overleden man Arthur ziet staan achter de schoonmaakmiddelen en naast de ruitensproeiervloeistof in de berging. Het begin van een tocht van herinneringen aan een lang huwelijk dat eindigt na een pijnlijk ziekteproces. Pijnlijk zowel vanwege de dodelijke ziekte van Arthur als de gemengde gevoelens bij de terugblik aan hun leven samen.
Arthurs weigering een behandeling te ondergaan bij reguliere artsen en zijn keuze voor alternatieve geneeswijze stuurde mij van verbazing naar verbijstering. Een bizar einde van een leven en een huwelijk, hoe kan Zelda dit verwerken?
Ik kom in een boek van rouw dat mij geen moment loslaat, in indringende maar ook lichte woorden geschreven.
Het boek is geen pamflet tegen alternatieve geneeskunde, de spiriwiriwereld, het is het relaas van Zelda die zich verhoudt tot het leven wat zij samen achter zich hebben en tot de macabere afloop. Rita Spijker heeft in een interview in Mezza uitgesproken geen aktie te willen ondernemen tegen de genezers van de spirituele behandelingen, toch is het heel denkbaar dat dit boek het gesprek hierover weer op gang brengt.