Soms Grimm, soms Efteling.

Dit boek is gruwelijk mooi en ook gruwelijk lelijk! Vanaf de eerste bladzijde hou je van Molly, een hartverwarmend eerlijk en oprecht doodgraverskind , met een getroebleerde vader en een inslechte oom om zich heen.
Jong is ze en elke belangrijke persoon in haar leven lijkt gedoemd te zijn om in een graf te komen liggen dat zij zelf heeft gegraven. Wanneer WOII haar land bereikt en de bommen in haar achtertuin, de begraafplaats: Hollywood wood, vallen komt ze al vluchtend terecht in het net heropende graf van haar moeder.
Het raakt je echt als je haar ziet liggen met de skelethand van haar moeder in haar kleine handje en dat ze kracht put uit die moeder die haar achter liet.
En dan niet veel later kom je in een soort droomvlucht terecht á la Efteling, maar dan met gruwelen en gevechten.
Het komt niet al te storend over al haalt het wel de vaart uit het verhaal en is het soms te zoet.
Molly is overtuigd van één gegeven: er rust een vloek op haar familie en zij moet daar een eind aan te maken.
En zoals dat in sprookjes gaat, het kwade overwinnend, leeft ze nog lang en gelukkig.