Voorspelbaar waardoor spanning mist

Allereerst de cover; openstaande ramen, het gebruik van maar drie kleuren, mysterieus. Direct iets wat opvalt. Daarna de titel 'Wat jij niet ziet'. Dat trok mijn aandacht, want het is beangstigend en tegelijkertijd interessant. Vervolgens de flaptekst; deze trekt de aandacht omdat de hoofdpersoon een blinde vrouw genaamd Emma is die verliefd wordt op een ex-soldaat, Mark. Met de grootste respect voor soldaten, begon ik in het boek.

Je leest over Emma Forbes, een blindgeboren vrouw in de stad Manchester. Na een avondje stappen leert zij Mark kennen. Een vriendelijke, zorgzame en attente man die haar te hulp schiet zodra ze dit nodig heeft. Ze wisselen telefoonnummers en de twee spreken af met als resultaat dat ze beide verliefd worden en dolgelukkig zijn. Mark vertelt over zijn verleden in het leger en de vreselijke dingen die hij heeft meegemaakt daar. Dit heeft hem geestelijk en lichamelijk flink beschadigd, vooral dat laatste heeft hij het moeilijk mee. Emma daarentegen niet, ze heeft geleerd om mensen niet te beoordelen op uiterlijk maar op hun gedrag. Op een dag wordt de stad opgeschrikt door een gevaarlijke onbekende; midden in de nacht worden er gruwelijke inbraken gepleegd, slachtoffers worden aangevallen en gemarteld. De politie heeft een aanwijzing: de dader heeft flinke littekens in zijn nek..

Lezers die bekend zijn met M.J. Arlidge weten dat hij graag korte hoofdstukken schrijft, zo ook in dit boek. Normaliter leest dat heerlijk maar deze keer was het vervelend, want na elke bladzijde (of 2) die je omslaat begint er een nieuw hoofdstuk(je). Het boek is erg voorspelbaar waardoor de spanning mist; tijdens de onthulling van de dader (aan het einde van het boek) volgen een paar spannende momenten, maar de rest van het boek is vrij mat.