Advertentie

Hebban vandaag

Interview /

Interview Marelle Boersma

Thrillerauteur Marelle Boersma had al flink wat hoofdstukken geschreven tot politica Ine Aasted-Madsen – van Stiphout haar wees op een ander onderwerp. Een omslagpunt volgde en Marelles zesde thriller Vals Alarm was een feit. ‘Ik was in één klap om, schoof alles opzij en begon met veel energie aan een compleet nieuw verhaal.’

 Foto's : Lena Faiman

Een vals alarm is een onterechte uithuisplaatsing van een kind door Jeugdzorg. Je bent erg kritisch op de organisatie. Heeft Jeugdzorg al een reactie gegeven op je boek?
‘Ik heb nog geen bericht gehad. Wel kreeg ik een DM (Direct Message) via Twitter van een medewerker die vroeg of Jeugdzorg er echt zo slecht vanaf komt. Maar ik wil Jeugdzorg of pleegouders helemaal niet zwartmaken. Die doen fantastisch werk. Het ligt veel genuanceerder. Ik vind het bizar dat een onterechte uithuisplaatsing in Nederland, met al die regels die driedubbel zijn afgedekt, kan gebeuren. Iedereen moet z’n werk controleren. Mijn boek moet ik tig keer lezen op feitelijkheden en spelfouten. Waarom staat de eis tot waarheidsvinding niet in de wet voor Jeugdzorg? Het gaat om de band tussen biologische ouders en hun kinderen die verbroken of verziekt wordt, dat heeft enorme gevolgen.’

Je schrijft over actuele misstanden in de maatschappij. Je vorige boeken gingen onder andere over cosmetische chirurgie, de bonuscultuur en illegaal draagmoederschap. Waarom trekken die misstanden je aan?
‘Ik wil het verborgen leed zichtbaar maken. Als iemand op een verjaardag zegt: “Nou heb ik toch een boek gelezen, dat dít in Nederland gebeurt.” Dan heeft een boek iets gedaan. Niemand zoekt de ellende zelf op, maar het overkomt sommigen wel. Ik vraag me dan af: hoe kan dat? Net als bij een vals alarm. Ik ben moeder, dat is de grootste rol in mijn leven. Pak mijn kind af, wow. Als ik op dat moment Janna, mijn hoofdpersoon, was, dan had ik die lui van Jeugdzorg mijn huis uitgemept, driedubbel. Ik had heel anders gereageerd.’

Waarom verwerkte je die emotie niet in het boek?
‘Het paste niet bij Janna. Zij dacht: mijn kind moet zo onbeschadigd mogelijk uit deze strijd komen. Bij haar is de schakelaar omgegaan. Ze vertelde tegen Fleur, haar dochter: “Het is goed, je gaat even logeren. Mama komt je snel weer halen.” Die scène vond ik het moeilijkste om te schrijven. Op zo’n moment moet ik echt in een personage gaan zitten, want haar karaktertrekken zijn anders dan de mijne.’

Waarom kies je voor de vorm van een fictieve thriller? Deze actuele onderwerpen lenen zich ook voor een roman of een essay.
‘Een thriller is naar mijn idee een goed format omdat ik angstaanjagende gebeurtenissen beschrijf die gewone mensen overkomen. Als je maar genoeg gepest en getergd wordt, ga je vaak uit machteloosheid dingen doen die grote gevolgen hebben en die je in een normale omstandigheid, in een veilige omgeving, nooit zou doen. Dat dunne lijntje tussen goed en kwaad is spannend.’

Toch is Vals Alarm geen bloederige thriller…
‘Naar mijn idee hoeft een pageturner helemaal niet bloederig te zijn. Ik houd niet van keiharde actiethrillers, dus daar schrijf ik niet over. Voor mij geen bloederige- en geweldscènes. Achtervolgingen vind ik wel leuk. Er wordt in Vals Alarm trouwens iemand heel hard in elkaar geslagen. Maar dat heeft een functie in het verhaal.’

Fenna Faassen is een bekend personage uit je vorige boeken. Nu komt ze terug in een bijrol. Waarom?
‘Ik kreeg veel vragen van lezers of er een nieuw Fenna-boek komt. Nou is Vals Alarm geen Fenna-boek, maar trouwe lezers denken: hé, Fenna is terug. Die herkennen de kleine, typische dingen als haar gifgroene Smart en chocolaverslaving. Daarbij had ik een journaliste nodig voor het verhaal. Iemand die helpt om Janna’s dilemma aan de kaak te stellen. De politiek is een taai systeem. Een journalist kan veel sneller de publieke opinie bespelen. Fenna was geschikt voor dit verhaal. Het klopte.’

Je werkt als analist in het wetenschappelijk onderzoek, je blogt voor Libelle, zit in een musicalgezelschap en schrijft een thriller per jaar. Hoe combineer je dit allemaal?
‘Het zijn veel ballen en die houd ik allemaal in de lucht. Ik ben graag creatief bezig, of dat nu in mijn boeken, een blog of in een musical is. En mijn baan bij de universiteit is ook een creatief beroep; ik bedenk oplossingen voor problemen. Al is er een verschil: een wetenschappelijk artikel moet tig keer bewezen zijn voor je het opschrijft en er zijn strikte regels hoe het opgeschreven moet worden. In mijn boeken heb ik alle vrijheid om mijn eigen personages en verhaallijn te ontwikkelen.’

Helpt je achtergrond als analytische wetenschapper bij het maken van verschillende lijntjes en plotwendingen?
‘Analytische mensen observeren personen en gebeurtenissen vaak anders. Velen denken dat mensen die met taal bezig zijn de Alfamensen, dus A-mensen, zijn. Maar eigenlijk zijn de B-mensen meer ontwikkeld in het bedenken van constructies. Ze zien sneller lijntjes en mogelijkheden. Het analytisch vermogen is bij een b-persoon meer ontwikkeld dan bij een a-persoon. Ik ben erg analytisch ingesteld en observeer veel. Ook ben ik een echte luistervink en stoor me bijvoorbeeld niet als mensen bellen in de trein, maar stel me daarvoor open. Op het moment dat ik iets nodig heb, komen die lijntjes weer binnen en gebruik ik ze bij een personage of gebeurtenis in het boek.’

Kun je hiervan een voorbeeld geven?
‘Ik las een column van iemand die een zwerver in het trapgat van haar flat had wonen. Ze had het gevoel dat haar flat hierdoor minder waard werd en vroeg zich af wat ze met hem moest doen. Die column las ik, verder niks. Tot ik een subplot zocht. Toen kwam Horace binnen, de zwerver in het boek. De naam kwam uit het programma “Wie is de Mol”. Van Horace Cohen. Ik vind de tegenstelling tussen een adellijke naam en een zwerver die aan lager wal is geraakt door persoonlijke omstandigheden zo mooi, die heb ik aan elkaar gehecht.’

Je hebt sinds een jaar je eigen ambassadeursnetwerk. Wat is dat precies?
‘Het is een eigen community van honderden ambassadeurs. Ik ben overtuigd van de quote: als je kunt delen, kun je vermenigvuldigen. Mensen die mij een goed hart toedragen, gun ik ook wat. Zo geef ik schrijftips en een workshop creatief denken alleen aan mijn ambassadeurs. Omgekeerd mogen ze meedenken over het omslag. Als schrijver is je mening gekleurd. Daarom luister ik naar de feedback van mijn ambassadeurs. Want samen worden we sterker en meer waard.’

Voor je research spreek je veel mensen, waaronder een vriend die onterecht vast heeft gezeten.
‘Ik raakte met hem in gesprek en hij vertelde dat, terwijl ik van niks wist. Hij heeft drie dagen in de gevangenis gezeten, net als Janna. Eigenlijk nog erger, maar dat ging voor een aantal proeflezers te ver. Bij gebrek aan bewijs is hij vrijgelaten. Na het horen van zijn verhaal stond het kippenvel op mijn armen. Ik kon er een paar weken niet van schrijven. Maar juist deze verhalen komen nooit ter sprake op een verjaardag en moeten verteld worden. Hij heeft me zijn dagboekaantekeningen uit die tijd gegeven en ik heb het met zijn toestemming verwerkt in het verhaal.’


Kun je ook een boek schrijven zonder de input van anderen? Een verhaal compleet vanuit je eigen fantasie?
‘Nee, want ook je fantasie bestaat uit input die je je hele leven door krijgt. Bij mij komt alle input op het juiste moment binnen. Maar ook na afloop hoor ik vaak verhalen van mensen die zich herkennen in mijn boeken. Twee dagen voor de boekpresentatie belde een vrouw op en zei: “Ik heb een interview gelezen over Vals Alarm en ik heb het gevoel alsof je over mij hebt geschreven. Mijn dochter heet ook Fleur.”’

Dat is je al vaker overkomen.
‘Ja, maar dit keer dacht ik echt dat het niet ging gebeuren, want een vals alarm gebeurt al. Dat is al erg genoeg. En toch blijft het schokkend als iemand mij opbelt en haar verhaal vertelt.’

Word je geen vertrouwenspersoon voor al die mensen?
‘Dat wil ik niet. Mijn boek blijft een fictief verhaal. Maar het is mooi dit te versterken met een werkelijk verhaal. De vrouw die belde is zo dankbaar dat ik het boek heb geschreven. Het geeft haar kracht om door te vechten. Maar ik blijf auteur. Ik ga verder met een volgend boek en moet dit weer loslaten.’

Hoe makkelijk gaat dat?
Vals Alarm schreef ik voor het eerst vanuit een ik-persoon. Hierdoor is het verhaal bij mij harder binnengekomen. Alsof het mijn allerbeste vriendin was die het overkwam. Die goede vriendin moet nu weer een boekpersonage worden. Vaak ben ik al met een ander onderwerp bezig als het boek in de winkels ligt, dat was nu voor het eerst niet zo. Het duurde veel langer. Ik ben op vakantie geweest en verdiep me nu in een ander thema, zo kan ik Vals Alarm loslaten.’

Kun je iets meer over je nieuwe boek vertellen?
‘Ik worstelde een tijdje met het verhaal tot ik een artikel in de krant las en daarna een interview op tv hoorde. Toen dacht ik: ow, nee hè. Dit is echt erg. En dan ben ik om. Het is weer een super actueel thema. Dat raken heb ik nodig, die betrokkenheid bij het schrijven. Meer kan ik er nog niet over kwijt.’



Over de auteur

Linda Samplonius

56 volgers
0 boeken
0 favorieten
Auteur


Reacties op: Interview Marelle Boersma

 

Gerelateerd

Over

Marelle Boersma

Marelle Boersma

Marelle Boersma is auteur en schrijfdocent. Begin 2018 verschijnt de eerste thriller in de nieuwe Ik-vertrek Thriller serie: Chateau de Provence. Sinds ikzelf vertrokken ben naar het buitenland wee...