Julia Kelly: 'De Nederlandse omslag was een grote verrassing voor mij'

Geschenk van de zee is je debuutroman. Droomde je er altijd al van om schrijver te worden? En hoe was het om met je allereerste boek meteen zoveel erkenning te krijgen?

Ja, ik heb er altijd van gedroomd om schrijfster te worden en heb jarenlang gedichten en korte verhalen geschreven die ik te gênant vond om aan iemand te laten zien! Ik ben rond 2010 serieuzer gaan schrijven, toen mijn jongste kind naar school ging. Maar pas toen ik Geschenk van de zee schreef, kwam er schot in de zaak en vond ik mijn geweldige agent, Hellie Ogden. De reacties van lezers op het boek zijn geweldig om mee te maken en zo onverwacht! Het blijft me verbazen hoezeer lezers Dorothy en haar verhaal ter harte hebben genomen en ik ben al jullie lezers daar erg dankbaar voor.

Hoe is het idee voor Geschenk van de zee ontstaan? Je schrijft over het verlies van een kind, was dat als moeder extra moeilijk? En zitten er personages in het verhaal die zijn geïnspireerd op mensen uit je eigen omgeving?

Het idee voor het verhaal kwam in één keer bij me op tijdens de eerste lockdown. Het uitgangspunt – een vrouw die rouwt om haar zoon die in zee is verdwenen, en vervolgens geconfronteerd wordt met een griezelig gelijkend kind dat jaren later tijdens een storm is aangespoeld – kwam volledig uitgewerkt bij me op. Dat gezegd hebbende, duurde het lang voordat ik de personages en thema's van het verhaal begreep, zoals moederliefde en schuldgevoelens, en hoe deze relevant waren voor mijn eigen leven.

Ik vond het schrijven van de scènes met Moses zelf het pijnlijkst, omdat ik op papier een beetje verliefd op hem werd, zoals je op je eigen kind verliefd wordt. En dus was de scène waarin we ontdekken wat er werkelijk met hem is gebeurd in de nacht van de storm bijzonder moeilijk om te schrijven. Het enige personage dat losjes is gebaseerd op iemand die ik ken, is Joseph. Hij is geïnspireerd op mijn eigen partner, Stewart – stabiel en vriendelijk – en koppig!

Het verhaal speelt zich af in Schotland rond 1900. Hoe heb je je verdiept in die tijd en plaats, en waarom heb je juist voor deze setting gekozen?

Ik koos voor Schotland omdat ik wilde dat Skerry een afgelegen en woeste plek zou zijn, met strenge winters en een gevaarlijke zee. Mijn partner is Schots en hij zeilt ook, dus het voelde als een logische keuze: dit kleine vissersdorpje, mijlenver van de bewoonde wereld, met het insulaire leven dat het in die tijd zou hebben gehad. Ik zit in een rolstoel, dus ik kon tijdens het schrijven nergens naartoe. Maar ik heb oude YouTube-video's bekeken van vissers en Schotse dorpjes, de prachtige poëzie van George Mackay Brown gelezen, websites van Schotse musea bekeken, gelezen over traditionele breitechnieken en allerlei andere dingen – het internet was een uitkomst!

In Nederland wordt het boek omschreven als 'voor de fans van Ga als een rivier van Shelley Read'. Herken je jezelf in die vergelijking? En hoe kijk je aan tegen de Nederlandse titel en het omslag?

Tot mijn schaamte ligt dit boek nog steeds op mijn stapel 'te lezen'-boeken! De Nederlandse omslag was een grote verrassing voor mij – de prachtige foto, de tedere manier waarop de persoon de vogel in zijn handen houdt. Ik vind het geweldig, de interpretatie, de kleuren, de toon ervan. Hetzelfde geldt voor de titel. De twee passen zo mooi bij elkaar, vind ik.

Wat is het mooiste of meest betekenisvolle compliment dat je tot nu toe over dit boek hebt gekregen?

Dit is zo moeilijk! Ik heb zoveel geluk gehad, want lezers hebben zoveel mooie dingen over het boek gezegd. Ik herinner me nog goed dat mijn geweldige redacteur in het Verenigd Koninkrijk, Liz Foley, tijdens onze eerste ontmoeting zei dat ze vond dat het een boek was over vergeving en tweede kansen. Ik had het gevoel dat dat precies was wat ik met het schrijven ervan had willen overbrengen.

Welk boek ligt er momenteel op je nachtkastje? En welk boek staat nog hoog op jouw 'wil ik lezen'-plank?

Ik ben net begonnen met De bewaring van jullie Yael van der Wouden en ik ben verbaasd dat dit een debuut is! Het volgende boek op mijn lijstje is Puur van Andrew Miller. Ik vond The Land in Winter geweldig, dus ik ben erg benieuwd naar zijn nieuwe boek.

Waar werk je nu aan, of wat mogen lezers in de toekomst van je verwachten? Zie je jezelf vooral romans schrijven, of zou je ook andere genres willen verkennen?

Ik ben nu bezig met het schrijven van boek twee. Het speelt zich ongeveer veertig jaar eerder af dan Geschenk van de zee en gaat over een moeder en dochter en het geheim dat ze proberen te beschermen. Het is een verhaal over anders-zijn en wat het betekent om een familie te zijn. Ik hoop van harte dat ik zoveel romans kan schrijven als iemand bereid is te publiceren!

Stel dat Geschenk van de zee verfilmd zou worden: wie zou je graag in de hoofdrollen zien? En ben je zelf een liefhebber van boekverfilmingen?

Ha! Ik heb hier zo vaak over nagedacht! De enige waar ik (bijna) zeker van ben, is Dorothy. Als ik ooit het geluk zou hebben om Geschenk van de zee verfilmd te zien worden, zou ik graag zien dat Kelly Macdonald of Keeley Hawes haar rol speelt. Beide actrices hebben een geweldig bereik en veel nuance. En voor Joseph iemand die erg knap is! Ik ben dol op goede boekverfilmingen. Ik was helemaal weg van de BBC-verfilming van Wolf Hall, gebaseerd op de 'Thomas Cromwell'-trilogie van Hilary Mantel.

Welk boek had je zelf graag willen schrijven? En met welke auteur zou je ooit nog eens willen samenwerken?

Dat is een heel moeilijke vraag! Ik heb hier lang over nagedacht en zou op verschillende momenten waarschijnlijk verschillende antwoorden geven. Toen ik Wolkenatlas van David Mitchell las, was ik onder de indruk van de structuur, de ongelooflijke combinatie van genres en de verbluffende boodschap. Ik denk dat ik erg trots op mezelf zou zijn als ik een boek met zo'n breedte, vaardigheid en verbeeldingskracht zou hebben geschreven!

Ik heb ook lang nagedacht over de tweede vraag. Als ik terug in de tijd zou kunnen gaan om samen te werken met Hilary Mantel, gewoon om te leren van een schrijfster met zo'n groot en mysterieus talent, dan zou ik voor haar kiezen.

Wat heb je na het schrijven van Geschenk van de zee over jezelf geleerd, en wat hoop je dat de lezers uit dit verhaal meenemen?

Ik ontdekte dat ik over een doorzettingsvermogen en vastberadenheid beschikte waarvan ik niet wist dat ik ze had. Ik gaf toen nog les en had mijn gezin thuis, ik had een chronische ziekte en een handicap, maar beetje bij beetje kreeg ik de woorden op papier tijdens gestolen en uitputtende nachtelijke sessies. Ik leerde ook de waarde kennen van schrijversvrienden en een partner die eindeloos koffie en snacks voor me maakte.

Ik hoop dat lezers uit Geschenk van de zee het belang van gemeenschap, communicatie en vriendschap zullen halen. Dat het delen van de vreugde en het verdriet van het leven ons enorm kan helpen. Dorothy komt erg laat tot deze inzichten, maar niet te laat voor haarzelf – en anderen – om een tweede kans op geluk en verlossing te krijgen.

Auteursafbeelding: © Linda Williams via uitgeverij Ambo|Anthos