Michiel Richards houdt van verhalen over mensen die zich willen ontworstelen aan een systeem. Zo'n systeem kan allerlei vormen aannemen: een ouderfiguur, een werkomgeving, een maatschappij. Zie maar eens te ontsnappen aan al die normen en waarden waardoor je bent gevormd. Een worsteling met de fundamenten onder je bestaan kan tragisch of komisch zijn, en liefst allebei tegelijk. Al struikelend, en soms met de grootst mogelijke tegenzin, bereiken Michiels personages geregeld een toestand die met een beetje goede wil zachtmoedigheid genoemd kan worden. (Is dat niet eigenlijk het mooiste woord in de Nederlandse taal?)