Blogpost: ikooi

Boeken in december & de HRC

December is weer afgelopen. De eindsprint van mijn Reading challenge ook. En of ik een eindsprint gemaakt heb! Ik moest zo'n 4 weken voor 't einde van het jaar nog 6 boeken lezen, wilde ik de Reading challenge halen (qua aantal). En dat terwijl ik op dat moment niet eens zo veel las! 

Toch las ik in december uiteindelijk best wel veel. 

Het schaduwspel
Het schaduwspel van Simone van der Vlugt is een historische roman die ik uit de bieb leende (zoals ik de vorige keer al vertelde), toen de lees-moed me eigenlijk een beetje in de schoenen dreigde te zakken. De historische romans van Simone van der Vlugt heb ik vroeger altijd verslonden, maar de laatste jaren heb ik het idee dat het 'voor een breed publiek' geschreven wordt, het wat minder diepgang heeft en dat ik er daarom wat minder plezier in heb om het te lezen. Het onderwerp; Jan Pieterszoon Coen in de kolonie in Batavia, sprak me echter wel erg aan, omdat ik van die man eigenlijk niets weet, behalve dat de Coentunnel naar hem vernoemd is en dat er veel over te doen was in de media of de tunnel misschien een andere naam moest krijgen, aangezien hij niet zo'n lieverdje was in de kolonien. Daarom ben ik het boek gaan lezen. 

Het boek gaat over Eva Ment, die uiteindelijk trouwt met Jan Pieterszoon Coen (en daarmee gaat over een historische figuur). Het boek vindt eerst in Nederland (Amsterdam en Hoorn) plaats, vervolgens op zee (een reis vol ontberingen) en later in Batavia ('in de Oost'). Het leven is voor Eva niet gemakkelijk; zij krijgt te maken met ziektes, een storm op zee en gevaar in Batavia. Het boek geeft in vogelvlucht een beeld van hoe het leven toen was en hoe het in de kolonie 'in de Oost' was. 

Ik vond het boek wel aardig, maar ook hierbij vond ik de diepgang niet erg groot. Het verhaal over de zeereis heb ik met veel plezier gelezen, omdat het een zeereis vol ontberingen was en er genoeg aan te beleven viel als lezer. Het verhaal in Batavia gaf me eigenlijk vooral kromme tenen; de manier waarop sommige Nederlanders zich daar gedragen hebben of over de oorspronkelijke bewoners dachten, vind ik afschuwelijk en ik zou er bijna plaatsvervangende schaamte van krijgen. Zo zegt Jan Pieterszoon Coen op een bepaald moment over een actie van hem uit het verleden dat de oorspronkelijke bevolking zich niet aan de afspraak hield door ook met de Britten te handelen, dus dat hij wel moest ingrijpen. Vanuit de huidige tijd vind ik dat niet te verantwoorden: je koloniseert een land, legt op dat ze alleen nog met jou als land mogen handelen, terwijl het eigenlijk hun grond is en hun producten zijn die verhandeld worden. De manier waarop het niet nakomen 'afgestraft' wordt, is vreselijk en de manier waarop Coen daarover (in dit boek, ik weet niet hoe zeker het is dat hij er zo over dacht) denkt al helemaal. 
Al met al een boek dat me heeft doen nadenken, maar waar waar qua tekst weinig diepgang in zat. Vandaar drie sterren. 

Dr Jekyll & mr Hyde
Omdat er een HRC-categorie 'een griezelig boek' was, had ik al bedacht dat ik dit jaar nu eens Jekyll en Hyde wilde gaan lezen. Dat kwam goed uit: het boekje telt maar zo'n 90 blz., waardoor het mijn HRC-aantal een beetje opkrikt. Bovendien staat dit boekje in de 1001 boeken en wilde ik dit jaar veel boeken daaruit lezen. Twee vliegen in één klap dus! 

Het boekje gaat over een arts, dr. Jekyll, die gefascineerd is door goed en kwaad in de mens. Hij bedenkt een manier om deze van elkaar te scheiden, waardoor een slecht alter ego van hem ontstaat, mr. Hyde. Dit loopt echter volledig uit de hand, als hij de controle hierover verliest. Een derde persoon vertelt dit verhaal en onderzoekt wat er nou eigenlijk met dr. Jekyll en mr. Hyde aan de hand is; hij kent dr. Jekyll als een vriend van hem en is mr. Hyde tegengekomen en was verontwaardigd over diens gedrag. 

Het boekje dat ik las was in het Engels, van één van de uitgevers van klassiekers. Ik was bang dat het heel moeilijk te lezen zou zijn, maar toen ik eenmaal een paar blz. gelezen had, wende het taalgebruik erg snel. Het verhaal heeft inderdaad iets griezeligs. In eerste instantie leest het een beetje als een detective; er wordt onderzocht wat er nou aan de hand is. Toen ik er achter kwam wat er nou eigenlijk aan de hand was, werd het verhaal echt een beetje griezelig. Ik heb het boekje op een weekenddag in een paar uurtjes uitgelezen. 
Ik vind het knap dat een boekje uit 1886 in deze tijd nog zó leesbaar is en zelfs nog boeiend ook! 
Erg leuk om dit nou eindelijk eens gelezen te hebben en te snappen wat er bedoeld wordt met de spreekwoordelijke Jekyll en Hyde! 

De donkere kamer van Damokles
Het lezen ging zo lekker dat ik meteen weer op zoek ging naar een ander boek. Het werd De donkere kamer van Damokles. Ook zo'n klassieker (uit de 1001 boeken) waarvan ik erg benieuwd was wat voor boek het nou eigenlijk was. 
Ik had een keer een exemplaar uit de Nederland Leest campagne van jaren geleden in de kringloop gevonden. Daardoor leek dit niet zo'n erg dik boek. De bladzijdes bleken echter erg dun te zijn, dus het was wat dikker dan ik verwacht had. 

Het boek gaat over Henri Osewoudt en speelt grotendeels ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Hij trouwt met zijn weinig aantrekkelijke nicht, die hij goed kende, doordat hij bij zijn oom en tante in huis woonde. Hij neemt zijn geesteszieke moeder in huis en neemt de sigarenhandel van zijn ouders over. In de oorlog komt er een man, genaamd Dorbeck, naar hem toe in zijn winkel. Hij geeft hem een opdracht en dat is het begin van een reeks opdrachten, die uitlopen in allerlei avonturen (voor de lezer) en ongemakkelijke situaties (voor Henri). Henri en Dorbeck lijken erg op elkaar, behalve de haarkleur. Na de oorlog wordt hij verhoord en niemand lijkt te geloven in Dorbeck als persoon, wat hem in moeilijkheden brengt. 

Eigenlijk wordt het uit het boek niet echt duidelijk of Dorbeck echt bestaat of een verzinsel of waanbeeld van Henri zelf is. Op Wikipedia vond ik (voordat ik het boek uitlas) wat Hermans er zelf van dacht en dat heeft mijn denkbeeld iets gekleurd, hoewel ik her en der wel twijfels had, n.a.v. het boek. Al met al is het boek een beetje mysterieus en iets waar ik nog geregeld aan terugdenk. 
Het boek leest gemakkelijk weg en het taalgebruik is her en der erg mooi. Door alles wat er in het boek gebeurt, bleef het me ook wel boeien. Ik ben blij dat ik ook deze klassieker dit jaar gelezen heb! 

De bottenzoekers
Bij het één-na-laatste Boekenfestijn kocht ik een boekje dat De bottenzoekers heet (geschreven door Tahar Djaout) en gepubliceerd is door de Berberbibliotheek. Het boekje is niet zo dik en het gegeven sprak me wel aan, dus dit werd mijn volgende boek om te lezen. 

Het boek speelt kort na de Onafhankelijkheidsoorlog in Algerije, met af en toe terugblikken naar de oorlog zelf. Het was (volgens het boek althans) gewoonte om de resten van hun overleden dierbaren op te sporen en terug te brengen naar hun geboortegrond. 
Ook de hoofdpersoon gaat met zijn achteroom op weg om de resten van zijn omgekomen broer op te halen en terug te brengen naar hun geboortedorp. De reis door het Algerije van net na de Onafhankelijkheidsoorlog is niet gemakkelijk; ze lopen het hele stuk en hebben ezeltjes bij zich om hun spullen te dragen. De hoofdpersoon krijgt de moderne ontwikkelingen te zien, die nog niet tot zijn doorgedrongen. Intussen begint hij zich af te vragen of het wel correct is om zijn broer, die het liefst zo snel mogelijk uit het bekrompen dorp weg wilde gaan, nu terug te halen naar datzelfde dorp. 

Het boek deed mij ergens een beetje denken aan de Alchemist van Paulo Coelho. Het gaat ook over een reis, maar met een ander doel. Ik vond het mooi hoe zo'n dun boekje het toch voor elkaar krijgt, mij het idee te geven dat ik zelf die reis heb gemaakt. De manier waarop het landschap beschreven wordt en de taal, zorgden ervoor dat ik me in Algerije waande. Ik vond het een mooi boekje en het heeft me ook wel aan het denken gezet (dat vind ik altijd een pluspunt in een boek). In het voorwoord las ik dat de schrijver zelf in de jaren '90 is vermoord door Moslimfundamentalisten. Dit boek is na zijn dood vertaald naar het Nederlands. 

A cold day for murder
Vervolgens las ik A cold day for murder, van Dana Stabenow. Het is het eerste deel van een serie over Kate Shugak, op Alaska. Het speelt in de wintertijd (die het grootste deel van het jaar duurt overigens), en kon ik mooi lezen voor de categorie 'boek in winterse sferen'. Zelf hou ik helemaal niet van kou, dus het leest altijd wat spannender om iets op Alaska o.i.d. te lezen. 
Ook dit boek is niet zo dik en las ik in twee dagen uit. 

Het boek gaat dus over Kate Shugak. Ze heeft bij de politie o.i.d. gewerkt, maar zich n.a.v. een nare ervaring teruggetrokken in haar huis op de sneeuwvlakten van Alaska. Als een oud-collega van haar echter verdwijnt, omdat hij op zoek ging naar de zoon van een senator, laat zij zich overhalen dit te gaan onderzoeken. Daarbij komt ze in aanraking met de bewoners van het dichtstbijzijnde dorpje en komen de verhalen van dorpsbewoners aan bod. 

Dit boek is eigenlijk een detective (niet zo zeer een thriller, naar mijn idee). Echt spannend werd het bijna nergens in het boek en erg diepgaand ook niet. Het las best lekker weg (ook al was het in het Engels), maar ik was niet erg enthousiast. Het leukste aan het boek vond ik dat je een beeld krijgt van het leven in zo'n klein dorpje, of de omgeving daarvan, in Alaska. De sneeuw, de mensen onderling, dat soort dingen interesseerde me wel. Het verhaal vond ik wat dunnetjes. 

Puur
Vervolgens ben ik echt gaan kijken wat ik graag wilde gaan lezen. Eigenlijk wilde ik iets van het laatste Boekenfestijn lezen, zodat ik gevoelsmatig bij het volgende Boekenfestijn 'weer mag', maar mijn oog viel op Puur, van Andrew Miller en ik wilde 'm graag gaan lezen. Deze heb ik bij een Boekenfestijn wat langer geleden gekocht. 

Het boek speelt in het Parijs van net voor de gebeurtenissen met de guillotine e.d. Midden in een woonwijk staat een kerk, Les innocents, met daaromheen het traditionele kerkhof (Cimetière des Saints-Innocents). Omdat er eeuwenlang daar begraven is, is de grond en de lucht echter vervuild, mensen stinken uit hun mond; kortom: alles ruikt naar begraafplaats en ontbinding. Jean-Baptise Baratte krijgt de opdracht om het kerkhof leeg te maken, de resten van overledenen over te brengen naar het gangenstelsel van Parijs en de kerk te slopen. Dit levert echter gemopper op bij omwonenden, die gewend zijn uit te kijken op de kerk en de begraafplaats. Verder is het natuurlijk ook een beestachtige klus, om alle overblijfselen van overledenen op te graven en over te brengen naar het gangenstelsel. 

Ik vond dit een mooi boek, al moest het even op gang komen. In het begin leek het niet erg diepgaand of iets dergelijks te zijn, maar dat werd in de loop van het verhaal beter. Wat ik grappig vond, was dat ik daar in de omgeving ben geweest en dat ik zelfs ergens las dat de hoofdpersoon met iemand anders door de straat van het hotel liep (maar dan wel in de 18e eeuw). Ook de kledingstijl, pruiken, manier waarop huishoudens geregeld waren, enz. kwamen goed in het boek naar voren. Het onderwerp is weer eens totaal iets anders, ook dat trok me erg aan. Al met al een erg intrigerend en interessant boek om te lezen en een leuk inkijkje in een stukje geschiedenis waar niet vaak over geschreven wordt (in tegenstelling tot de Franse revolutie bijvoorbeeld). 

De Hebban Reading Challenge
Met Puur heb ik mijn leesdoel (30 boeken) voor de HRC gehaald! Ik ben blij dat het toch nog gelukt is en dat ik deze laatste maand van het jaar nog heerlijk heb kunnen lezen. Toch lekker om een paar vrije dagen bijna helemaal aan lezen te besteden! 
Het komend jaar ga ik minder met opdrachten lezen (gelukkig bestaat de nieuwe HRC maar uit 12 categorien!) en ga ik weer lekker voor de lol lezen. Verder wil ik meer boeken uit eigen collectie lezen en wil ik zo'n 20% van de Boekenfestijn-boeken gelezen hebben. 
Op naar weer een verrassend nieuw leesjaar! 

Veel leesplezier allemaal! 

Reacties op: Boeken in december & de HRC