Blogpost:
Yvonne Kersten
De thriller weken zijn begonnen!
Fragment:
Even buiten Torp geeft mijn navigatie aan dat ik ben aangekomen bij Torpvägen nummer 11. Ik zet de auto aan de kant van de weg en stap uit. Wat een rust. Ik sta stil en luister. Het enige wat ik hoor zijn natuurlijke geluiden. De wind door de boomtoppen die zachtjes heen wuiven tegen een donkergrijze achtergrond van regenwolken. Het gezoem van insecten, het gefluit van vogels.
Aan de overkant van de weg begint een grindpad. Aan het eind daarvan staat een geel huis. Iets verderop, verscholen tussen de bomen ontdek ik nog een huis. Weinig last van burengerucht hier.
Het grind knerpt luid onder mijn schoenen als ik naar nummer 11 toe loop. Schuin achter het huis zie ik een knoestige appelboom. Plots flitsen beelden van een schommel aan een dikke tak, limonade drinken en koekjes eten in de tuin, door mijn hoofd. Is dit de plek waar ik de eerste jaren van mijn leven heb gewoond?
Mijn vingers glijden over het verweerde hout van trapleuning naar de kleine veranda. Schilfers verf laten los en dwarrelen op de grond. Ik blijf staan bij het raam naast de deur. Met mijn hand scherm ik de zon af en gluur naar binnen. De woonkamer. Een bankstel, tv, een tafeltje, een piano. Die van mijn moeder had bij het raam gestaan. Ik staar naar de felgekleurde kleden op de vloer. Mijn adem stokt. Daar ligt ze. In een steeds groter wordende plas bloed. De wereld draait om me heen. Ik grijp me vast aan het raamkozijn en snak naar adem. Snikkend laat ik het kozijn los en draai me om. Een man met een dreigende blik in zijn ogen loopt op me af. Ik hoor het grind knarsen onder de zolen van zijn schoenen. Mijn benen begeven het. Jammerend laat ik me op de grond zakken en bedek mijn hoofd met mijn armen. Het geluid om me heen valt weg, alsof iemand de volumeknop ineens helemaal dichtdraait.
‘Je bent doorweekt.’
‘Wat?’ Ik laat mijn armen zakken. De mouwen van mijn trui druipen. Voor mij staat een stevige vrouw onder een paraplu. Haar voeten gestoken in een paar te grote rubberlaarzen. Met een norse blik bekijkt ze mij van mijn druipende haren tot aan mijn schoenen. Ze doet een stap opzij en werpt een snelle blik door het raam. ‘Wat zag je?’
‘Ik dacht… eh niets,’ zeg ik.
‘Onzin, je schrok je dood. Ik dacht dat er iets ergs gebeurd was.’
Ik tast naar het raamkozijn en trek me eraan op. Ik leun tegen het hout. ‘Ik dacht iets te zien wat er niet was,’ zeg ik.
Haar kaaklijn staat strak. Ze ziet bleek. Abrupt draait ze zich om en loopt het grindpad af.
‘Kom mee,’ beveelt ze. ‘Ik woon hiernaast.’
Verder lezen kan op mijn website. yvonnekersten.nl
Succes met kiezen.
hashtag#thriller, hashtag#boekenwurm, hashtag#thrillerweken
Lees verder op mijn site
