Polleke is heel blij dat haar vader, Spiek, niet meer verslaafd is. Hij zegt dat hij in Nepal zichzelf heeft gevonden. Polleke vraagt zich af wat mensen toch met zichzelf bedoelen. Waar zou bijvoorbeeld Mimoens zelf zitten? Misschien wel in zijn mooie zwarte ogen... Maar alles goed en wel, Polleke maakt zich grote zorgen. Want opa is erg ziek. Dat is alweer iets wat Polleke van die volwassenen niet begrijpt: haar moeder en de meester trouwen en geven een groot feest. Hoe kunnen ze nu zo aan zichzelf denken, nu het slecht gaat met opa? Guus Kuijer ontving voor het eerste deel uit de Polleke-reeks, Voor altijd samen, amen, in 2000 de Gouden Griffel. In 1979 kreeg hij de Staatsprijs voor kinder- en jeugdliteratuur en in 2007 de E. du Perronprijs voor zijn gehele oeuvre.
