In de poëzie van de Bengaalse dichter Rabindranath Tagore, de eerste niet-Europese dichter die de Nobelprijs voor Literatuur kreeg, bestaat een harmonieuze samenhang tussen natuur en cultuur, de ene en de andere mens, tussen ouder en kind, tussen God en de dichter zelf. De poëzie is humaan, zinnelijk en bij vlagen mystiek.
In ‘Wijzangen’ komen drie boeken van Tagore samen: ‘Wijzangen’, ‘De wassende maan’ en ‘De hovenier’, alle in de vertaling van Frederik van Eeden, herzien en gemoderniseerd door Fiep van Bodegom.
In ‘Wijzangen’ komen drie boeken van Tagore samen: ‘Wijzangen’, ‘De wassende maan’ en ‘De hovenier’, alle in de vertaling van Frederik van Eeden, herzien en gemoderniseerd door Fiep van Bodegom.
