Op zoek naar de dader

Op haar eerste werkdag als receptioniste bij een kliniek in Spanje, waar zij op verzoek van haar vriendin Trudy -die net als Esther een enigszins problematisch leven heeft- tijdelijk komt werken, maakt de Belgische Esther Degroot kennis met schoonmaakster Mariame, een vrouw met een niet te benijden verleden. Vooral het feit dat haar zoon Kingston veroordeeld voor een moord -hetgeen zij onterecht vindt- al 2 jaar gevangen zit is een zware last.
Door de prettige kennismaking voelt Mariame de behoefte om haar verhaal aan Esther te vertellen, misschien kan zij enige hulp bieden. Zo niet dan toch een luisterend oor. Esther raakt tijdens het gesprek geïnteresseerd en besluit om Kingston in de gevangenis te bezoeken. Zij wil zijn verhaal in detail horen, aangezien zij -destijds al geïntrigeerd door de krantenartikelen die over deze moord verschenen- twijfels heeft over de schuld van Kingston, of liever gezegd de nauwkeurigheid van het onderzoek toen. Tijdens dit bezoek al besluit zij de zaak verder te gaan onderzoeken en als een zelfverkozen privé (hobby)detective verlaat zij de gevangenis. Ze heeft echter veel, ook op amoureus gebied, omhanden en van gedegen onderzoek is niet direct sprake. Ze deelt veel gedachten over het onderzoek met haar dagboek dat wel. Tergend langzaam komt Esther stapjes verder. Terwijl we wel steeds een beetje kennismaken met alle personen (en natuurlijk mogelijke verdachten) in haar huidige wereldje en het wel en wee van deze mensen, waarbij moreel niet alles gaat zoals je dat verwacht, ontwikkelt de zoektocht naar de werkelijke moordenaar zich nauwelijks, tot Esther haar zoektocht bewust gaat pushen.

Met dank aan Kosmos uitgevers die mij via Hebban in staat stelde om dit boek te lezen. Altijd leuk om kennis te maken met een nieuwe auteur, het kan mogelijk altijd weer leiden tot een nieuwe relatie met de schrijver.
Mijn indruk is dat Benedicte C. Claus een prettige schrijfstijl heeft waardoor het boek lekker leest. Mooi opgebouwde zinnen, die door helder taalgebruik het verhaal, dat goed in elkaar zit, duidelijk houdt. Emoties spelen bij haar een belangrijke rol en zijn beschreven vanuit gedachten van de verschillende (hoofd)personen, hun onderlinge relaties en dagboekfragmenten van Esther zelf. Dit wordt zonder overdrijving gedeeld. Aan het einde van deze eerste kennismaking is de slotsom dat ik een goede roman las gelardeerd met alles in zich wat het ook weer een aardige who-done-it maakt.

Maar wat moest ik mij voorstellen bij de interactieve crimibox? Een heel nieuwe, aparte beleving? Een nieuwe benadering bij het opzetten van een detective? In ieder geval een heel andere opzet van het verhaal waardoor je enigszins deelgenoot bent, tenminste als je je laat verleiden om elke aangeboden QRcode te scannen en mee te gaan in de vooral voorgekookte keuzes in het met weinig ruimte voor echt eigen -interactieve- inbreng. Bij het inloggen haperde dit gedeelte ook wel eens en verder bleek het tussentijds bekijken van de extra informatie in de Cloud een struikelblok en kon je vandaar wel met de tab terug springen naar de pagina waar je bezig was, maar die was dan al afgesloten en moest je weer opnieuw beginnen.
Leidt dit af van het verhaal? Je wilt bij een thriller tenslotte altijd doorlezen met zo min mogelijk onderbrekingen, dus ja, het leidt af. Voegt het iets toe aan het verhaal? Over het algemeen niet veel, hoewel Esther hieraan heel soms refereert. Een aardig extraatje is de gimmick wel met een vraag en antwoord spel en diverse documenten -die m.i. om de lezer iets extra te geven ook als toetje aan het einde van het boek vanuit voetnoten geplaatst hadden kunnen worden- voor mij niet de reden om dit boek te lezen.
Het verhaal waardeerde ik oorspronkelijk met 3,5 tot 4 sterren, door de voor mij verstorende crimibox gimmick en de onderbrekingen die dit geeft wordt het helaas maar 3 sterren, omdat halve niet kunnen.