Lezersrecensie
Tussen regels en wortels - een ontdekkingsreis op Venus
Torenhoog en mijlenbreed van Tonke Dragt neemt de lezer mee naar een bijzondere en gevaarlijke wereld. Planeetonderzoeker Edu Jansen krijgt de opdracht om onderzoek te doen op Venus, maar hij wordt streng beperkt: het oerwoud is verboden terrein. Natuurlijk gaat Edu daar tóch heen. Wat volgt is niet alleen een avontuurlijke ontdekkingstocht, maar ook een innerlijke reis.
In het oerwoud ontmoet Edu de Afroini, een intelligent volk dat gedachten kan lezen en in diepe verbinding staat met de natuur. Door zijn contact met hen ontwikkelt Edu zelf paranormale gaven. Tegelijkertijd overtreedt hij steeds meer veiligheidsregels, wat hem in conflict brengt met andere mensen en met het systeem waar hij deel van uitmaakt. De kern van het verhaal zit voor mij in die spanning: tussen controle en vertrouwen, tussen angst voor het onbekende en het leren omarmen ervan.
Als kind heb ik de boeken van Tonke Dragt nooit gelezen. Ze spraken me toen niet aan, en ik kan eigenlijk niet goed verklaren waarom. Nu is dit pas het tweede boek dat ik van haar hand lees, in het kader van de Grote Vriendelijke 100-challenge 2024.
In 1969 schreef Dragt al over zaken die toen nog duidelijk niet bestonden, zoals verregaande computermogelijkheden, robots, een voorleesoorknop en zelfs een fitpil. Vanuit het perspectief van nu leest dat bijna verrassend actueel.
Ik heb vooral genoten van de beschrijvingen van de (in werkelijkheid niet bestaande) natuur op Venus en van Edu’s innerlijke stem. Zijn gedachten, twijfels en groei worden zorgvuldig en invoelbaar weergegeven. Het boek laat zien hoe iemand kan veranderen door echt te luisteren: niet alleen naar anderen, maar ook naar zichzelf en naar de wereld om hem heen.
Torenhoog en mijlenbreed is daarmee meer dan een sciencefictionverhaal. Het is een boek over grenzen, verbinding en de keuze om de natuur niet langer te vrezen, maar te begrijpen.
In het oerwoud ontmoet Edu de Afroini, een intelligent volk dat gedachten kan lezen en in diepe verbinding staat met de natuur. Door zijn contact met hen ontwikkelt Edu zelf paranormale gaven. Tegelijkertijd overtreedt hij steeds meer veiligheidsregels, wat hem in conflict brengt met andere mensen en met het systeem waar hij deel van uitmaakt. De kern van het verhaal zit voor mij in die spanning: tussen controle en vertrouwen, tussen angst voor het onbekende en het leren omarmen ervan.
Als kind heb ik de boeken van Tonke Dragt nooit gelezen. Ze spraken me toen niet aan, en ik kan eigenlijk niet goed verklaren waarom. Nu is dit pas het tweede boek dat ik van haar hand lees, in het kader van de Grote Vriendelijke 100-challenge 2024.
In 1969 schreef Dragt al over zaken die toen nog duidelijk niet bestonden, zoals verregaande computermogelijkheden, robots, een voorleesoorknop en zelfs een fitpil. Vanuit het perspectief van nu leest dat bijna verrassend actueel.
Ik heb vooral genoten van de beschrijvingen van de (in werkelijkheid niet bestaande) natuur op Venus en van Edu’s innerlijke stem. Zijn gedachten, twijfels en groei worden zorgvuldig en invoelbaar weergegeven. Het boek laat zien hoe iemand kan veranderen door echt te luisteren: niet alleen naar anderen, maar ook naar zichzelf en naar de wereld om hem heen.
Torenhoog en mijlenbreed is daarmee meer dan een sciencefictionverhaal. Het is een boek over grenzen, verbinding en de keuze om de natuur niet langer te vrezen, maar te begrijpen.
1
Reageer op deze recensie
