Tussen herinnering en verbeelding

Films die nergens draaien las ik voor de Grote Vriendelijke 100 Challenge 2024 en het bleek een onderhoudend en mooi boek. Het verhaal leest prettig en de hoofdstukken zijn overzichtelijk, waardoor het mij een heel fijn boek lijkt om voor te lezen aan kinderen.
Het boek raakt op een bijzondere manier het thema rouwverwerking. Dat gebeurt niet zwaar of uitleggerig, maar via verbeelding en een tijdsmachine, wat het verhaal juist licht en toegankelijk maakt. Die combinatie vond ik erg mooi en passend voor jonge lezers.
Tegelijkertijd laat het boek enkele losse eindjes achter. Zo blijft onduidelijk wat mevrouw Kano precies gaat doen met de foto’s die Cato van de bioscoop moest maken. Ook blijft het lot van het beertje Flip, van meester Rover, open.
Wat ik erg sterk vind, is dat het verhaal als geheel de cirkel rond maakt: het einde sluit aan bij het begin. Films die nergens draaien is een warm, fantasierijk boek dat op een originele manier laat zien hoe herinneringen en verlies met elkaar verweven kunnen zijn.