Zegt veel met weinig

"Ik kon me wel voorstellen dat je je zo onbelangrijk voelt dat je alleen via iemand anders kunt bestaan. Wie te dicht op iemand zit, ziet niet meer scherp."

Een bijzonder boek dat is geschreven in korte stukjes uit het leven van de hoofdpersoon. We schieten heen en weer tussen verschillende periodes in haar leven, zoals het nu eenmaal gaat met dingen waar je (liever niet) aan denkt. Een groot deel hiervan gaat over het leven met haar broer, en een kleiner deel over het leven zonder haar broer, nadat hij zelfmoord heeft gepleegd. Zelfdoding is een thema dat steeds terugkomt, ook wanneer hij nog in leven is, maar bovenal denk ik dat het overkoepelende thema van het boek mooi wordt verwoord in bovenstaand citaat.

Jente Posthuma heeft niet meer nodig dan eenvoudige zinnen zonder veel opsmuk om héél veel te zeggen. Ik kan me voorstellen dat deze schrijfstijl in combinatie met de nogal zware onderwerpen niet iedereen aanspreekt, maar ik vind het een prachtige manier van schrijven, en er zit genoeg in dit boek dat bijblijft en aan het denken zet.