Tussen leven en dood

Een dagboek van een spoedarts. Dat concept sprak mij aan omdat het een inkijkje belooft in een wereld waar je niet snel mee in aanraking komt.

Het boek beschrijft de hoogte- en dieptepunten van een spoedarts op de spoedeisende hulp van een Vlaams ziekenhuis. Elk hoofdstuk bespreekt een interessante en soms aangrijpende casus. Het boek is dus opgebouwd uit losse (niet-chronologische) fragmenten en leest niet als een doorlopend verhaal.

Enige samenhang tussen de hoofdstukken wordt wel bereikt doordat de schrijfster een inkijkje geeft in haar privéleven en de wissel die het beroep van spoedarts op haar trekt. Haar empathische karakter komt daarbij sterk naar voren. Niet zelden komen de persoonlijke omstandigheden van de patiënten en hun naasten aan bod. De emotionele impact daarvan weet de schrijfster goed over te brengen. Dat geeft het boek een extra lading.

Het boek leest vaak als een nogal feitelijke opsomming van gebeurtenissen en is soms doorspekt met medisch jargon. Dit maakt enerzijds dat je een realistisch beeld krijgt van het werk op de spoedeisende hulp. Anderzijds zorgt het ervoor dat het boek vrij droog is om te lezen. Het boek is geschikt voor een breder publiek en niet alleen voor vakgenoten.

De hoofdstukken worden vaak afgesloten met een voor de hand liggende, ietwat belerende en soms zelfvoldane les die de schrijfster uit een casus trekt. Dat had wat mij betreft achterwege mogen blijven