Anja Zegeling over Het labyrint van Venetie

Een heerlijke thriller met veel verschillende lijnen. Aanvankelijk lijken ze niets met elkaar te maken te hebben, maar natuurlijk komen ze allemaal samen. De schrijfstijl is prettig en makkelijk leesbaar, ondanks behoorlijk veel Italiaanse uitdrukkingen. Ik vond het erg moeilijk om het boek weg te leggen. Opmerkelijk detail was dat er vaak gegeten wordt. De Italiaanse lekkernijen vliegen je om de oren. Er zijn ook prachtige landschapsbeschrijvingen, het is niet moeilijk je de verschillende omgevingen voor te stellen.
Er wordt vanuit een wisselend perspectief verteld. Kat Tapo, de jonge kapitein bij de recherche, Kolonel Aldo Piola, haar baas, tweede luitenant Holly Boland, lid van het verbindingsteam van het Amerikaanse leger, Ian Gilroy, een gepensioneerde CIA man en Daniele Barbo, bedenker van Carnivia.com wisselen elkaar af. Stuk voor stuk zijn het sterke, goed uitgewerkte karakters. Er komen wel wat clichés bij kijken. Holly is een typisch onvrouwelijke militair en Kat een eigengereide politievrouw die orders aan haar laars lapt, zoals ze tegenwoordig blijkbaar allemaal moeten zijn. Daniele is een echte computernerd. Maar dat maakt het verhaal er niet minder om. De karakters hebben nog behoorlijk wat groeipotentieel wat wel belangrijk is aangezien er ook nog een tweede en derde deel volgen.
Het is prachtig hoe je tijdens het lezen op het verkeerde been gezet wordt en je je zelfs aan het eind blijft afvragen of je nu wel op het juiste staat. Is iedereen wel wie hij of zij lijkt te zijn?
Ook erg mooi is de mix van moderne tijd (Carnivia), recent verleden (de oorlog in Joegoslavië) en tradities uit een ver verleden (de rol van vrouwens in de katholieke kerk). Het complexe verhaal is gebaseerd op feiten uit de werkelijkheid en de grens tussen waarheid en fictie is moeilijk te vinden. Vooral omdat ook de waargebeurde verhalen betwist worden.
Ik verheug me op het tweede deel, er zijn meer dan genoeg vraagtekens over om meteen te willen beginnen!