Anja Zegeling over De helden van New York

Deze dikke pil is in het begin een doodgewone, doorsnee thriller. De plot is op zich niets bijzonders. Niet slecht, maar ook niet erg origineel. Het verhaal ontvouwt zich langzaam en is vermakelijk, maar niet bijzonder spannend. De lezer weet al vrij snel welke kant het op zal gaan. Al twijfel je misschien nog wel even of je niet toch op het verkeerde been gezet bent. Het onderwerp, mishandelde en vermoorde meisjes voor snuffmovies, is weerzinwekkend en goed gekozen.
Maar gaandeweg wordt het toch wel een bijzonder verhaal. Dat komt voornamelijk door de tweede verhaallijn die het een mooi boek maakt dat bijna richting een roman gaat. De gesprekken met zijn psychotherapeut geven een heel andere kijk op de hoofdpersoon dan het moordonderzoek.
Frank Parrish wordt zeer goed uitgewerkt. Zijn problemen, zijn angsten, zijn verleden. Hij wordt menselijk, een bekende. Is hij corrupt? Of is hij een held? Of een beetje van allebei misschien? Hij doet foute dingen, maar om de juiste redenen. Je kunt niet anders dan sympathie voor hem krijgen. De andere karakters in het boek doen er minder toe, Frank is allesoverheersend.
Het is geen ‘snel’ boek, het verhaal gaat wat langzaam. 448 bladzijden beslaan 19 dagen. De hoofdstukken zijn kort. Het boek is in een vlotte stijl geschreven en daardoor makkelijk leesbaar. Het is een on-Amerikaanse thriller die zich wel daar afspeelt. Dat komt waarschijnlijk door de Engelse nationaliteit van de schrijver. Het eind komt wat afgeraffeld over. De rest van het boek staat bol van de kleinste details, maar aan het eind verdwijnen die opeens. Alsof er niet genoeg ruimte meer over was.
Voor de basic thrillerliefhebber is dit boek minder geschikt door de vele gesprekken met de psychotherapeut. Wie van iets meer diepgang houdt, kan wel enthousiast worden over dit boek. Als pure thriller krijgt ‘De helden van New York’ een krappe voldoende, maar door de slimme uitwerking van de hoofdpersoon in een tweede verhaallijn, worden het voor mij 4 sterren!