Gemiste kans om jonge kinderen te prikkelen

Zanger en componist Alain Clark is een bekendheid in Nederland. Sinds zijn debuutalbum in 2004 heeft hij onder andere de hits This ain’t gonna work en Father and Friend op zijn naam staan. Nu maakt Clark opnieuw een debuut. Het kinderboek Kat en Vis is gebaseerd op de verhalen die Clark aan zijn zoontje Nilo vertelt.

‘Alain legt uit dat Kat en Vis denkbeeldige hoofdpersonen zijn in de wereld van Nilo. De zanger vindt het geweldig dat Kat en Vis hun eigen boek krijgen. “Nu de personages tot leven komen, kunnen ze kennis maken met de echte grote wereld”, zegt hij.’ (De Telegraaf)

Aan illustrator Loes Riphagen de taak om een beeld te creëren bij Clarks verhalen. Daarnaast schrijft ze ook zelf kinderboeken en dat levert haar wereldwijd succes op. Zo werd haar prentenboek Bij de neus genomen bekroond met een Silver European Design Award en een Golden Pinwheel Award of Excellence (een award voor jonge illustrators). Haar werk wordt onder andere geëxposeerd op de CCBF Bookfair in Shanghai.

Het boek dat uit deze samenwerking voortkwam is bedoeld voor kinderen tot ca. vier jaar. Het gaat over poes Kat en goudvis Vis. De dieren wonen in hetzelfde huis en besluiten vrienden te worden. Dit in tegenstelling tot de Tom & Jerry-achtige verschijnselen die je zou verwachten bij een kinderboek over een poes en een vis. Erg korte verhaaltjes, gemiddeld zo’n tien regels per verhaal, vertellen over de gesprekken tussen Kat en Vis en hun kijk op gebeurtenissen en de wereld. Onderwerpen zoals onweer, Dierendag en het heelal komen aan bod.

‘“Waarom heet onweer eigenlijk onweer?” vroeg Vis. “Ik denk omdat het ‘weer’ is, dat een beetje ON-gewoon is,” antwoordde Kat.’

De simpel ogende illustraties van Riphagen sluiten goed aan bij de verhaaltjes. Door het gebruik van vrolijke kleuren en contrast is het geheel uitnodigend voor jonge kinderen. De illustraties zorgen voor een aantrekkelijke positieve noot. Het is prettig dat de illustraties op de voorgrond staan, in plaats van de verhaaltjes. Die zijn namelijk erg – misschien zelfs te – eenvoudig. De verhaaltjes zijn neergezet in spreektaal en komen daardoor kinderlijk over. De verhaaltjes missen aan diepgang en geven een onaf gevoel. Her en der is er sprake van een geslaagde humoristische inslag. Het is alleen de vraag of de kinderen voor wie de verhaaltjes geschreven zijn, deze humor zullen begrijpen.

‘“Ik denk dat er een monster onder de tafel ligt. Ik weet het bijna zeker,” zei Vis met een bange stem. “Vi-his,” zei Kat slaperig, “maak je maar geen zorgen, ik lig onder de tafel.” “Zie je nou wel!” riep Vis. “Ik wist wel dat ik gelijk had!”’
‘“Kijk, zie je mijn kom met melk?” vroeg Kat. “Wacht, even tot tien tellen.” Kat nam een paar grote slokken. “MELK-WEG!”’

In de simpele verhaaltjes ontbreekt het aan een echt verhaal en een informatieve noot. Een gemiste kans aangezien nieuwsgierigheid en de wereld willen begrijpen juist past bij de leefwereld van kinderen uit de beoogde doelgroep.