Veel levenslessen, weinig verdieping.

Maëlle is financieel directeur van een snelgroeiende start-up en wordt geleefd door haar drukke baan. Haar leven bestaat uit werken, luxe en de sportschool. Geen tijd voor liefde, vakantie of vrienden. Romane is een oude vriendin van Maëlle en blijkt ernstig ziek te zien. Ze vraagt Maëlle voor een gunst een alternatieve genezing voor haar ziekte, maar deze beschrijving ligt in Nepal. Maëlle gaat hier naar toe en al snel blijkt dat ze de Anapurnaketen moet gaan beklimmen. Ze krijgt een groep aangewezen met als leider Shanti, die haar veel wijze lessen leert. Ervaringen en onverwachte ontmoetingen geven Maëlle inzicht in zichzelf en zullen haar leven veranderen.

Dit boek stond aangeschreven als een roman en daar ging ik dan ook van uit. Ik lees niet veel romans en ik ik vind het leuk om af en toe eentje te lezen. De cover vond ik er mooi uitzien met de bergen en de kleurkeuze, de synopsis sprak mij aan en een gezellige groep mensen om het boek mee te bespreken. Het eerste hoofdstuk verliep ook vlot, ik ergerde me alleen aan de lange zinnen en af en toe een schrijffoutje. Maar goed hier zette ik mij overheen.

Toen Maëlle eenmaal aan haar tocht begon, werd voor mij erg langdradig met veel levenslessen en wijze woorden. Het begin kon er nog wel doorheen lezen, maar halverwege kwamen er bleven levenslessen komen waardoor ik meer scannend ging lezen dan echt woord voor woord lezen. Het was dus meer een spiritueel verhaal, Maëlle nam deze lessen dan ook altijd aan. Het verhaal zelf kwam dus weinig aan bod waardoor je weinig kennis maakte met de personages, dit vond ik een groot gemis.

Een roman waarbij ik hoge verwachtingen had, kwam uit op een boek waar ik zo snel mogelijk doorheen wilde gaan. De verdieping van het verhaal en de personages miste ik, te veel levenslessen en schrijffoutjes. Geen boek voor mij, het lijkt meer op een spiritueel boek.