Tja...

Mireille Geus kan boeken schrijven. Daarover bestaat geen twijfel. Haar taalgebruik. Het verhaal. De personages. Ze kloppen.
Maar... Er is een maar. Ik hou van honden. Nee, ik Hou van honden. En doorheen dit verhaal sterft een hond. Langzaam. Kan ik niet tegen. Hartverscheurend. Voor mij. Niet in het verhaal. Daar is het een spijtige noodzaak. Ik vraag me af of Mireille ooit een hond had. Ik wel. Al zes keer moest ik afscheid nemen. Dat hakt erin. Hard. Niet in een paar zinnetjes. Daar ben je kapot van. Ik zou er nooit een boek over schrijven, want te allesoverheersend, zo'n verdriet.
Het maakte ook dat ik niet van dit boek kon genieten. Mijn persoonlijk gevoel. Ik ben er zeker van dat Lava voor mindere hondenliefhebbers een heel goed boek is. Maar niet voor mij.