Een boek die je raakt én niet meer loslaat.

Je moet geen dagen aan het leven toevoegen, maar juist leven aan je dagen toevoegen!

Een boek met een lach en met een traan, dat is de beste manier om dit boek te omschrijven. Woorden schieten mij tekort voor deze recensie, wat heeft dit boek mij geraakt.

Marc de Hond weet een prachtig verhaal over de laatste maanden van zijn leven neer te zetten. Prachtig heeft natuurlijk wel een dubbele betekenis: de hoofdlijn van het verhaal is natuurlijk allesbehalve mooi maar helaas wel waargebeurd. Wat het boek zo mooi maakt is het karakter van Marc en hoe hij zich door deze allesverwoestende ziekte heen slaat. De schrijfstijl van Marc de Hond is ontzettend fijn, het leest weg als een dagboek. Ondanks het zware verhaal weet hij het met humor te vermengen wat het toch wat lichter maakt. Hoe slecht het nieuws is, hij weet overal wel weer een grap te verwerken en dat vind ik mooi. Hij spot ermee maar hij is ook reëel. Wat een prachtige persoonlijkheid heeft hij met zijn optimisme en zijn sterke karakter. Wat een ontzettende strijder! Hij geeft je een exclusief kijkje in zijn leven, in de verloop van zijn ziekte. Het wordt per dag geschreven en zo zie je hoe langzaam de ziekte zijn leven overneemt. Tot het laatste moment weet hij te schrijven en het is heel recent waardoor corona ook nog een rol krijgt in zijn verhaal, vooral hoeveel angst het brengt als je al eenmaal ziek bent en de afstand met je geliefden. In het boek lees je over de leuke momenten maar ook de minder leuke momenten in deze periode, hou de tissues maar gereed want er gaan gegarandeerd tranen vloeien. De hemel is een prachtige ster rijker.

Zijn vrouw Remona speelt een grote rol in het boek, dat is natuurlijk ook logisch. Ik vind het prachtig hoe zij haar man verzorgt en heb ontzettend veel respect voor haar. Alleen voor twee kleine kinderen én je man zorgen is natuurlijk niet makkelijk maar ze slaat zich erdoorheen. Wat een krachtige vrouw is het. Zoals Marc zegt: Als je vrijwillig - uit liefde- iemand door een ziekte heen sleept, dán ben je pas een held. Marc zet haar prachtig neer, je kan zijn liefde voor zijn vrouw en gezin door het boek heen voelen. Ook zijn kinderen en familie komen voorbij in het boek. Je merkt hoe belangrijk familie én vrienden zijn in de moeilijkste periode. Ik kan alleen maar heel veel respect voor iedereen hebben, vooral voor Remona.

Licht in de tunnel is een boek die je raakt én niet meer loslaat. Het is een verhaal die nog wel even bij je blijft. Wat een ontzettend mooi boek.

Niet wachten op het licht aan het eind van de tunnel, maar zelf de lampjes ophangen.