Nomade neemt ons mee

Graag heb ik het boek Manzanilla gelezen. Ik stapte zo in het boek.De hoofdpersoon Wolfgang kende ik al van andere boeken van Ellen. Dat is fijn lezen, denk ik. Daarnaast ben ik in alle steden geweest die Ellen omschrijft. Voordeel dat je het ook werkelijk voor je ziet en dat ligt aan de prachtige schrijfstijl van de schrijfster. Ze neemt je echt mee in de wereld van Wolfgang en je proeft en ruikt als het ware bijvoorbeeld de sherry (Manzanilla) en de tapa's, de enorme warmte die sidderent boven het plaveisel van de straat hangt. De verhaallijnen zijn zo enorm goed op elkaar afgesteld dat je geen enkele keer hebt, he? dat klopt niet. Alsof Ellen als een rechercheur alles op een tijdlijn bord had geplaatst voordat ze het boek ging schrijven. Het pijnlijke van een kinder ontvoering wordt wonderbaarlijk verweven in een oude zaak en in een drugszaak. Wolfgang schakelt in het verhaal ook zijn oude partner in maar komt ook te werken met zijn huidige verloofde. Iets wat hij heeft te danken aan zijn opdrachtgever in Spanje. En dan is daar nog een prachtig personage als de hond.......... Ik heb hem heel graag gelezen en wacht in spanning op het vervolg van dit boek.