Vijf sterren is te weinig

Is het mogelijk om luchtig te schrijven over de gruwelijke Jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog? Suzanne Wouda kan dat!

Met Max heeft ze een geweldig personage in handen. Max is leuk en grappig en heeft een levendige fantasie. Samen met zijn kat Sabel verovert hij vanaf de eerste bladzijde het hart van de lezer. Het boek neemt de lezer mee door de oorlog, naar de steeds verdergaande maatregelen tegen de joden. Max snapt er niets van. Waarom moet hij ineens naar een andere school? Waarom mag hij niet meer in het park komen? Waarom moet hij een grote gele ster op zijn kleding dragen? Steeds als de ellende te groot lijkt te worden, duikt Sabel op. Hij brengt lucht, weet zelfs een glimlach op te wekken. Hij springt op de gele Jodensterren en neemt er een mee naar buiten in zijn bek. Nou, als Sabel daarmee naar buiten durft, dan kan het zo erg niet zijn, toch?

Het boek is prachtig en indringend geschreven, met mooie beelden, mooie vergelijkingen en vooral heel mooie vriendschappen. In al het grijs van kamp Vught is daar steeds het vleugje rood van Sabel dat kleur geeft aan Max’ trieste leven. De kinderen van het kamp hebben niets meer, nauwelijks de energie om de dag door te komen, maar ze laten elkaar niet vallen. Ze laten ook de hoop niet gaan dat het morgen beter wordt. Of overmorgen dan misschien.

Schrijnend vond ik het stukje over Max die weg moet uit Kamp Vught. Hij weet niet wat hem te wachten staat, hij weet alleen dat hij niet weg wil uit het kamp. En dan realiseert hij zich: sinds wanneer is dat kamp een thuis voor hem geworden? Kippenvel!

Zelfs het einde, dat afschuwelijk is, heeft Suzanne Wouda prachtig beschreven.

Ondanks het zware onderwerp is dit boek zeker geschikt voor jongere kinderen. Maar het verhaal heeft ook volwassenen heel veel te bieden. De onbevangen blik van Max laat je weer eens stilstaan bij wat er gebeurd is. Max is tevens een groot voorbeeld voor de kracht van de mensheid om zich in iedere situatie toch weer aan te passen en overeind te blijven.

Als dit boek geen prijzen gaat winnen, dan weet ik het niet meer. Iedereen zou Sabel moeten lezen! Nog nooit kwam de Tweede Wereldoorlog zo dichtbij.