WÁT een boek!

Oke, niet schrikken: deze had ik moeten dnf'en! Heb ik je aandacht? Mooi! Want ik zeg dit omdat dit boek mij tot twee keer toe mijn nachtrust heeft gekost. En verdorie Jade, ik heb gelachen en gehuild en daarna nog sneller gehuild omdat ik moe was maar toen ook weer gelachen en ik kan er hier niets over zeggen omdat ik niets wil verraden. Maar verdorie! Wat een boek!

Het gevoel dat dit verhaal weer heerlijk zou zijn kreeg ik vroeg in het verhaal, bij de eerste mail van Iris aan Boris. Wat een heerlijk, bijdehand moment! We kennen Iris natuurlijk al een klein beetje uit deel 1 van de serie, maar hier zie je echt het karakter dat Jade neer wil zetten. Hardop gelachen, love it! Direct in het hoofdstuk erna komt de kwetsbare kant van Iris naar voren en dan komt het personage echt tot leven. Boris is verre van perfect en dat maakt hem eigenlijk de meest geweldige bookboyfriend die je je kunt voorstellen. Hij “mankeert” hier en daar wat (mankeert tussen dikke vette aanhalingstekens) en daarom ben ik juist van hem gaan houden. Een fantastisch personage!

En toen… gingen mijn gedachten alle kanten op:
Ach wat mooi.
Wat is er toch met die kerel?
Oh, het komt wel goed
Wtf.
Iris is slim en hilarisch!
Gaan ze nou alweer seksen?
Oehhhh die hond is cute!
NEEEEE, deze twist is ruk!
Janken!
Haha ik ga stuk, mooi maar emo.
YAAAAAY, fantastisch!
Nee, dit ga je niet menen. Grow up!
Oh. Het zit anders. HAHAHAA
Omg. Janken. Again!
Wat een mooi einde!! Dit is wel feelgood.

Oke, snap je nu dat mijn nachtrust even weg was? Ik heb echt onwijs genoten van dit boek. Zelfs met alle gevoelens die erbij kwamen kijken. Ik werd geraakt, heb hardop gelachen, gehuild en ik kon niet stoppen met lezen. Tegen het einde aan was ik even bang dat het niets zo feelgood-ish zou zijn als ik had gehoopt, maar Jade weet het zo neer te zetten dat je het leest met een lach en een traan. MOOI! Echt mooi!

Ik kan alleen maar zeggen: lees deze serie als je wil weten waar ik het over heb. Het plot, de schrijfstijl, de personages. Dik geslaagd!