Een winters sprookje

Direct in het eerste hoofdstuk loopt Belle Edina letterlijk tegen het lijf. Er is niet echt een inleiding, maar het verhaal begint gelijk. Dit vind ik persoonlijk zeer fijn om vanaf het begin het verhaal ingezogen te worden.
De personages zijn zo verschillend van elkaar en dat weet de auteur goed neer te zetten. Flinke tegenpolen die samenkomen. Vriendschappen en relaties die opbloeien worden mooi weergegeven. En dan Belle, Belle is wel veel te goed voor iedereen. Af en toe had ik het gevoel dat een dag in het verhaal geen 24 uur heeft, maar het dubbele. Ze blijft maar doorgaan.

De schrijfstijl vond ik af en toe iets te simpel. Het leest wel ontzettend snel, dat is zeker waar. Daarnaast weet Donna Ashcroft het zeer beeldend te beschrijven. Je waant je echt in een Schots dorpje bedekt met sneeuw. De lampjes overal en je voelt de kerstsfeer in het kasteel groeien. Er was een moment dat Jack met zijn oma door het dorp reed en dat ze iedere keer werden aangehouden door dorpsgenoten die Edina wel even wilde spreken. Dit stuk zag ik zo letterlijk voor me. Net zoals in een kerstfilm.

Dit boek heb ik gelezen voor Thrillers & More.