Matige start, lekker middenstuk en nachtkaars einde

Het duurde even voor ik erin kwam bij deze thriller. Er gebeurt veel door elkaar heen zonder dat je de samenhang al ziet. Lange tijd word je alleen met vragen en vage vermoedens opgezadeld. Wat mij betreft had de structuur anders gemogen en had het eerste deel compacter gekund.
Wie zijn die mensen die de code in handen hebben, wat willen ze van William en Janine en waarom.

Het virusplot geeft letterlijk jeuk en ongemak door de dreiging die je leest. Je voelt aan alles dat het mis gaat en dat beklemd, erg goed geschreven dus. Ook de luchtige humorvolle schrijfstijl sprak me wel af. Er zitten mooie metaforen in dit boek.
Binnen sommige hoofdstukken zijn er wel 'foutieve persoonswisselingen' waarbij je als lezer pingpongt tussen de hoofden van verschillende personages. Dat vond ik verwarrend. Als Christiane en Leo in de auto zitten wil ik niet zonder witregels de ene keer haar gedachten en de andere keer de zijne te lezen krijgen, dan raakt de draad kwijt.

Waar ik in het begin van het boek nog allerlei alien-activiteit of 'divine-intervention' zag aankomen, gebeurt er helaas niets van dat alles. Je blijft met grote vraagtekens achter (wie heeft die code waarom opgesteld/ingebouwd) en het verhaal zelf gaat ook als een nachtkaars uit, zonder echte oplossing, zonder dat we als lezer 'bij de actie' zijn (er zit een sprong in als het virus echt om zich heen grijpt en de wereld 'in brand' staat) en de oplossing is okay-ish. Ik kan ermee leven, maar het laat me niet 'verzadigd' achter.