MUST READ voor elke zorgmedewerker en elke patiënt (iedereen dus)

Wauw wat een boek…

Dit doet écht even pijn!
Ik heb zelden zo gelachen om een boek (pijn 1 is dus buikpijn van het lachen) en ook zelden zo’n bedrukkend zwaar gevoel overgehouden aan het einde van een non-fictie boek (pijn 2 is hartzeer om de samenleving en hoe de wereld tegenwoordig in elkaar steekt).
De derde soort pijn die ik voel na het lezen is die van herkenbaarheid. Ik heb jaren als operatieassistent gewerkt en hoewel onze werktijden, ervaringen en mate van verantwoordelijkheid niet in verhouding staan met wat Adam Kay beschrijft, stipt hij precies de redenen aan waarom ik niet meer in de OK sta. Ik zie zoveel zorgmedewerkers met HART voor de patiënt vertrekken omdat ‘de zorg ziek is’.
Er wordt te veel gevraagd aan te weinig mensen, er zijn te veel regeltjes en administratieve rompslomp om het nog leuk te houden, maar je blijft het doen… in het belang van de patiënt. Totdat het niet meer kán…

Adam heeft een zeer luchtige en sarcastische pen, hij legt alle medische terminologie fantastisch helder uit, hij beschrijft werkelijk hilarische situaties en weet zelfs het schrijnende nog leuk te maken.

Tot het laatst was het lachen gieren brullen, met in je achterhoofd ‘jeetje wat is het leven van een dokter belachelijk zwaar.’
Ik zou graag zeggen dat het in Nederland anders gaat, maar helaas weet ik uit eerste hand dat ook hier het onmogelijke wordt verwacht en dat de patiënten net zo ondankbaar kunnen zijn (niet allemaal natuurlijk).
De dokter is geen God, geen alwetend wezen dat zonder slaap kan, maar een mens met een privé leven en gevoelens, die er bij nacht en ontij voor JOU staat…

Ik zou hier nog tientallen anekdotes kunnen herhalen, maar dat ga ik niet doen. Koop dit boek, lees dit boek of luister dit boek. Maar neem het tot je en laat de realiteit indalen tot de tranen in je ogen branden (van het lachen en van verdriet).