psychologische theologische thriller

Eerder legde ik een boek van Jeroen Windmeijer aan de kant omdat de ‘God-dichtheid’ me te hoog was. Van dat boek kreeg ik de kriebels. Het fanatisme en de bijbelteksten waren wat mij betreft over de top. Hier spelen beide zaken ook zeker een rol maar vond ik (atheïst, opgevoed op katholieke scholen) de theologische kant eerder intrigerend. Het zou zomaar gekund hebben… de genezende kracht van het bloed van Jezus en de bizarre dingen die mensen ervoor over zouden hebben om Zijn resten/dna in handen te krijgen.

Het viel me eigenlijk niet op dat dit een vervolg is, dat las ik pas hier in de recensies. Een mooie dosis herhaling dus zonder al te veel infodump van de gebeurtenissen uit boek 1.

Toch vond ik dit geen dijk van een boek. De schrijfstijl is gewoontjes en ik hou er niet van als er binnen een hoofdstuk zonder witregel geswicht wordt van perspectief. Dus dat je de ene keer in het ene ‘hoofd’ zit en de volgende in het andere. Dat komt inconsequent over en wordt vaak gezien als een stijlfout (tenzij er een alwetende verteller is, maar dat lijkt hier verder niet het geval).