Niet haar beste

Dit was mijn 3e boek van Kirstin Hannah. Bij The Nightingale stroomden de tranen over mijn wangen, Bij The Women voelde ik veel sympathie voor de hoofdfiguren. Maar nu bij de The Four Winds heb ik het hele boek gewacht tot ik iets bij de hoofdfiguren zou gaan voelen. Tot ongeveer 33% van het boek, heb je het gevoel dat je in een soort verlengde intro zit.
Hannah lukt het wederom om de setting, de sfeer, de omgeving perfect te omschrijven. Je voelt de armoede, je voelt de ellende maar niet bij Elsa of Loreda. Dat is erg jammer want het is een mooi onderwerp om meer over te lezen.