Geschreven als een gelaagd parfum

Deze roman is geschreven als een gelaagd parfum met basisnoten, hartnoten en topnoten. Of je kunt het zien als een schilderij waarop meerdere verflagen over elkaar zijn aangebracht om diepte, schaduw en licht te creëren.

In de kern gaat het verhaal om een groepje kinderen dat vriendschap sluit en opgroeit in Wenen in de jaren tussen de eerste en tweede wereldoorlog. In het begin vormen ze een hecht bondgenootschap, maar gedurende de tijd verstrijkt, verschijnen daar barsten en scheuren in. Wat betekent vriendschap? En wanneer houdt deze op?

Maar het verhaal is nog zoveel meer. Het is ook een ode aan de Oostenrijkse natuur, een verhandeling over geur, een uitleg over restauratie van kunst, een kritiek op hoe de maatschappij aankeek en omging met homoseksualiteit, een geschiedenisles over de opkomst van het nationaal socialisme in Oostenrijk en de hongerwinter in Nederland en tevens een beschrijving van het dagelijks leven in Wenen en Haarlem.

Dit klinkt wellicht als teveel onderwerpen voor een roman, maar Judith Fanto weet dit alles prachtig samen te voegen tot één geheel . Ze heeft een beeldende schrijfstijl die ervoor zorgt dat je door blijft lezen.

Deze roman blijft nog lang rondspoken in je hoofd en doet je afvragen hoe je zelf gehandeld zou hebben.